Je lichaam beseft eerder dan je hersenen dat je je kind kwijt bent. De onzichtbare navelstreng knapt. Je wordt helemaal slap vanbinnen. Pas dan registreren je hersenen wat er gebeurt. Ze komen met een schok tot leven en proberen je lichaam te bewijzen dat het het mis heeft. Je doet wat ze zeggen, uiteraard. Je wringt je in allerlei bochten. Je trekt en trekt aan jouw eind van die streng, in de hoop dat je je kind terug zult vinden als je maar hard genoeg trekt, als je schreeuwt en schopt en gilt, als je maar bij het andere eind kunt komen.
Maar als dat niet zo is, als duidelijk wordt dat het weg is, dan komt het schuldgevoel opzetten. Jij bent de moeder. Het is jouw plicht om voor…
