KRO Magazine Nr. 46

‘Nou mensen, leuk nieuws. Kees Prins wil geïnterviewd worden naar aanleiding van zijn rol in BuZa.’ Een golf van verwondering en vreugde maakte zich meester van de vergaderruimte waar we met de redactie wekelijks de verhalen voor de gids bedenken. Kees Prins is nooit happig geweest op interviews. Jammer, want voor mij is hij een held sinds ik hem met Herman Koch en Michiel Romeyn in Jiskefet zag. Ik heb genoten van hun amusante sketches zoals de scène waarin ze als keurig geklede Britse sporters een bizar parcours afleggen, compleet met deftig commentaar: ‘Just in time, Mulroney, just in the nick of time!’ Een aantal jaren geleden zag ik Kees Prins in het eerste seizoen van BuZa en ik was meteen onder de indruk van zijn rol als Maarten Meinema,…

Heel Holland zoekt tv-schatten Volgend jaar bestaat de Nederlandse televisie 75 jaar. Op 2 oktober 1951 werd het eerste programma uitgezonden. Er waren destijds vijfhonderd televisietoestellen. Veel tv-materiaal is waarschijnlijk verloren gegaan, maar misschien ook niet. Daarom start museum Beeld & Geluid een nationale zoektocht naar vroege televisieschatten. Denk aan fragmenten van Ja zuster, nee zuster of Achter het nieuws. En persoonlijke verhalen, zoals de kleindochter die ontdekte dat haar opa de hoofdprijs won in de 1-2-3-show. Beeld & Geluid stuurt experts met een bus het land in om de vondsten te bekijken. Zie ook www.beeldengeluid.nl/heel-holland-zoekt Laatste dictee voor Frits Spits “De laatste keer, dat is waar. Maar het lijkt me geweldig om volgend jaar zelf mee te mogen doen. Want dat is toch wat iedereen wil die van spelling…

Wat is de levensles van deze drie markante christenen voor ons allemaal? IN VREDE Het verdriet komt vaak in drie berichten na elkaar. Eerst is er de mail dat Ad van Leeuwen dood in zijn huis is gevonden. Nog maar heel kortgeleden had ik hem aan de telefoon, deze bevlogen aanjager van de Bijbelvereniging en ook broederlijke adviseur. Ik ken hem sinds vijf jaar, maar ervaar hem als een broeder en als een voorbeeld. Na zijn pensionering als directeur in de gezondheidszorg van Amsterdam en Amstelveen benutte hij al zijn talenten om het geloof te delen. Voor de vluchtelingen uit Oekraïne regelde hij Bijbels in hun taal, voor mensen in huizen van detentie kwam hij met laagdrempelige boekjes ter inspiratie en voor patiënten in alle ziekenhuizen van Nederland bedacht hij…

Zijn oud-collega Arjan Ederveen, met wie hij ooit De Duo’s vormde, had zich er in 2015 in de Volkskrant al over beklaagd: Kees Prins kwam nooit op tijd. “Dat zal hij nog steeds wel doen.” Inderdaad. Prins verschijnt deze ochtend een kwartier te laat op de afspraak in Amsterdam-Noord. “Ik kon het niet vinden”, excuseert hij zich een beetje knorrig. “Ik heb allemaal rondjes gelopen.” En u was al niet enthousiast toen u vanochtend wakker werd en dit interview op de agenda stond? “Het allerleukste wat er bestaat, haha. Koot en Bie gaven nooit interviews. Ik stop er eveneens mee. Wat moet ik vertellen? Dit wordt mijn allerlaatste.” Prins is speciaal uit Spanje gekomen, waar hij tegenwoordig woont, om met de media te praten over het tweede seizoen van BuZa…

Sinds kort heb ik een nieuw middeltje tegen onrust MEDICIJN Ooit mocht ik voor de krant naar een proefles mindfulness. Leren met volle aandacht en zonder oordeel aanwezig zijn in het moment, dat leek me wel wat. De aanloop naar de proefles was enigszins chaotisch. Ik was te laat van huis gegaan, kon mijn auto niet kwijt en kwam struikelend de oefenruimte binnen waar mijn medecursisten, gezeten op matjes, al op mij wachtten. De aardige cursusleider legde uit wat de bedoeling was en begon de eerste ademhalingsoefening. Net toen bedacht ik dat mijn telefoon nog in mijn jas zat en dat ik die niet had uitgezet. Paniek maakte zich van mij meester: dat ding kon elk moment afgaan. Dan was het gedaan met mijn volle aandacht en die van mijn…

Met mijn hond Abby voel ik me veilig en zelfstandig,’ vertelt Geert. ‘Ze is alweer mijn derde hond. Ze begeleidt me in de metro en trein naar mijn werk in Amsterdam, maar ze is ook gewoon een knuffelkont met wie ik thuis op de bank zit of boswandelingen maak. Dankzij haar kan ik gaan en staan waar ik wil.’ Toen zijn zicht verder achteruitging, werd Geert zijn wereld kleiner. Fietsen, sporten en bijbaantjes lukten niet meer. De komst van zijn eerste geleidehond veranderde alles. ‘Een hond is stoerder dan een stok,’ bekent Geert. ‘Maar belangrijker dan dat: het gaf me zelfvertrouwen. Mijn honden brachten me letterlijk verder.’ Ook in zijn persoonlijke leven zette Geert stappen vooruit. Samen met zijn beste vriend kocht hij een huis en regelde meteen een testament.…