Op de middelbare school had ik een groepje vriendinnen. We zullen dertien, veertien jaar geweest zijn toen we ontdekten dat we samen, verschillend als we waren, een combinatie vormden die vertrouwd voelde en toch op een bedwelmende manier opwindend was. We droegen wijde broeken (All Saints), plakten bindi’s tussen onze ogen (No Doubt), tekenden met eyeliner tatoeages naast onze navels en schreven elkaar bij gebrek aan telefoon handgeschreven briefjes om te kunnen lezen op de wc. We keken Clueless op repeat, dronken zoete meuk en rookten Lucky Strike omdat we onsterfelijk waren en het pakje er stoer uit vonden zien.
Maar wat we vooral deden, was zo veel simpeler en waardevoller dan ik beseffen kon: gewoon, vanzelfsprekend en onophoudelijk samenzijn. In de pauzes, na school, in de weekenden, de vakanties…