Het was een scène die hij zelf nooit had durven verzinnen. Te wreed, te ongeremd in zijn voorspelbare symboliek: de kleine zwerver, wankelend over de kade, zijn wandelstok veilig opgeborgen, zijn hoed al lang bij de voddenboer, zijn reputatie aan gort. Ooit de beroemdste man ter wereld, nu slechts een voetnoot die zich inscheept naar Europa. Niet uit verlangen, maar uit noodzaak. Amerika, het land dat zich graag tooit met tweede kansen, had hem zonder pardon op straat gezet. Op 18 september 1952 stak Charlie Chaplin met zijn vrouw en kinderen de oceaan over. De volgende ochtend verscheurde Washington zijn verblijfsvergunning. De man die miljoenen had geleerd te lachen om armoede, honger en ongeluk, moest voortaan smeken om een visum als hij wilde terugkeren naar het land waar hij een…
