Ik dacht al: waarom belt mijn zeilbroer niet? En toen ging mijn mobiel. In de herfst was het opeens een dagje zomer, boot van broer ligt in de haven van Hoorn (NH), waar ik woon. Ik hou niet echt van zeilen, gedoe gedoe, maar bij een beetje zeilweer word ik, vanwege familieband en geografische betrokkenheid, uitgenodigd. Net opgelucht dat het seizoen van de onheilspellende familietelefoontjes voorbij was, kreeg de zomerzon dus toch nog een oprisping. Dus laveerden we de volgende dag over het IJsselmeer naar Marken, met ook zoon David en de kinderen van broer aan boord.
‘Wat een meevaller, nu nog zomer’, zei mijn broer. Ik knikte. Maar we werden onderbroken. Midden op het IJsselmeer, twee kilometer uit de kust voor Edam: plof, een postduif op de railing. Doodmoe.…
