We zijn op weg! Bijna elke dag hebben we met z’n allen een heel ritueel, als Martine de boel aan kant heeft dan is het zover. Overigens is dat ook een ritueel hoor, ik vind het wel knap. Allereerst krijgen de katten te eten, dan de vissen, de kippen en dan wij, de honden. En eerlijk gezegd baal ik wel dat wij als laatste zijn, maar we zullen wel de meest geduldige soort zijn denk ik. De meningen hierover zijn verdeeld trouwens.
Na ons ontbijt Martine zelf, dan ruimt ze van iedereen de ontbijtspullen op en dan zijn er twee mogelijkheden. Of ze klapt de laptop open, dan gaat het hele feest niet door, althans voor dat moment. Of, en dat merk ik al als ze het rugzakje pakt, we…
