Ik dacht altijd dat ik red flags direct kon spotten. Duidelijk, felrood, met zwaailichten erbij. Een man die op de tweede date bepaalt wat ik moet dragen? Afgevinkt. Een ander die me na drie dagen al een huissleutel wil geven? Ook zo’n gevalletje ‘bedankt en tot nooit meer’. Maar wat ik pas later leerde, is dat niet alle rode vlaggen wapperen in de wind – sommige hangen stil, bijna onzichtbaar, tot je ineens beseft: o ja, dát voelde eigenlijk al niet goed. Ik heb een tijd gehad waarin ik alles wilde gladstrijken. Als iemand iets zei wat verkeerd viel, analyseerde ik het eindeloos. Elke zin, elke intonatie. Tegenwoordig bel ik gewoon en vraag: ‘Hoe bedoelde je dat?’ Zo simpel, maar het bespaart me nachten piekeren. Soms denk ik: wat zou…
