“IK WEET het nog heel goed, dat eerste moment waarop ik ineens, uit het niets, stevig werd overvallen door allesverlammende gevoelens van angst. Niet zomaar een geval van bang-zijn voor iets, maar echt diepe, pure angst. Ik stond op Schiphol, voor de duizendste keer, en eenmaal door de douane werd het plots zwart voor m’n ogen. Al die mensen. Geen snelle, directe uitweg naar buiten. Angstvallig checkte ik waar de nooduitgangen waren. Het zweet droop over m’n rug, trillende handen, knikkende knieën, slappe benen, onrustige ademhaling, doodsbenauwd, duizelig… Ik bevroor volledig. Ik moest daar weg, maar dat kon niet. Althans, voor m’n gevoel niet. Ik zat opgesloten in mezelf.”
ALSMAAR ERGER
“Twee wijn later zat ik alsnog in het vliegtuig, enigszins gekalmeerd, toen de paniek opnieuw genadeloos toesloeg. Bij het…
