INEENS STOPT het dan bij mij. Lukt het niet meer. Gaat ’t er niet meer in. Drank, heb ik het over. Toegegeven, ik lust ’m best, in het bijzonder goede champagne (hey, once a lady, always a lady, niet?) Ook met een biertje kan ik innig tevreden zijn, zeker in combinatie met een festival met goede muziek en de zon op mijn bol. Op zo’n festival banjer je al snel de nodige uren rond, en gaan er flink wat drankjes doorheen. En dan opeens, out of the blue, kan er dus niets meer bij. Vrij abrupt ook. Alsof er een klep in mijn keel wordt neergelaten, het loket wordt gesloten, de tent is dicht. Anderen daarentegen, lijken die klep, dat loket, die tent volledig te ontberen. Die kunnen maar doorgaan,…
