“TOEN MIJN HERINNERINGEN naar boven begonnen te komen, vanaf ongeveer mijn veertiende, leken ze bijna op dromen. Alsof ik ze alleen maar kon zien door een dichte mist, of een muur van water zoals vanachter een waterval. Het is zo frustrerend. Je kent het gevoel waarschijnlijk wel, het is alsof je iets in je ooghoek ziet, dat verdwijnt zodra je je hoofd omdraait. Het begon met flarden, meestal als ik in bed lag en niet kon slapen. Beelden die nog het meest deden denken aan een onge-edite video: mijn voeten, niet zoals ze nu zijn, maar klein als van een peuter en gehuld in een rood maillotje, die ik hoog optrok op de bovenste helft van een stapelbed. Het grommen van een grote herderachtige hond die op de grond naast…
