Brullend stamp ik met mijn klompen op een treurig, met tegels bedekt plein. Een camera op een rail zoeft heen en weer over een opvallend tafereel. Wapperende Vlaamse en Nederlandse vlaggen, mensen in roze overals en twee teams die met grof geweld inbeuken op de tegels. Even later zoef ik op een fiets, slalommend om mensen, met een slijptol, drilboor en pikhouweel dwars over het plein, terwijl er tegels in mijn fietszakken gegooid worden. Ik heb buikpijn van het lachen, maar ik ben ook, op z’n zachtst gezegd, een beetje uit mijn comfortzone.
Camera’s ben ik, na best wat jaren tuintelevisie maken, al wel gewend. Mezelf volledig te kakken zetten voor de duurzaamheid minder. Het contrast kan dan ook niet groter: meestal staan we met een klein team in mijn…
