“Jullie krijgen er nog een neefje of nichtje bij,” klinkt het door de telefoon. Mijn zwager en zijn vrouw zien er gelukkig uit op FaceTime. Hun oudste zoon is drie maanden geleden vijf geworden, de jongste dochter is net vier. Lizzy glundert wanneer we ophangen. “Drie kinderen, wat een droom,” zucht ze. “Voor hen wel,” lach ik, “voor mij is twee genoeg.” “Ja, voor mij ook wel,” antwoordt mijn vrouw met lichte twijfel.
Wij hebben er ook weleens over gefantaseerd, een derde, nog één keer zo’n heel klein baby’tje in je armen houden, nog een keer van voor af aan volledig bevangen worden door een gevoel dat zich het best laat omschrijven als een mix tussen het puurste liefdesgeluk en totale doodsangst. Maar inmiddels zijn we beiden tot de conclusie…
