Hoe ik het gevoel precies moet omschrijven weet ik niet, ‘in dubio’ is denk ik wat mijn gemoedstoestand het beste beschrijft. Ik stap van het podium af, een groot podium, voor een nog groter publiek. Het festivalseizoen is al een tijdje bezig en het lijkt in bijna alle opzichten op voorgaande jaren. Alle bekende gezichten zijn weer uit hun winterslaap ontwaakt, dezelfde artiestenbegeleiders en geluidsmannen en plekken, velden, parken, weilanden. Als ik me omdraai, zie ik mijn twee vrienden staan en hoor ik mezelf onze nummers zingen. Alles voelt zoals het was, maar toch stap ik met een minder bevredigd gevoel het podium af. “Ik kreeg niet écht connectie met het publiek,” zeg ik tegen een collega.
“Hoe bedoel je? Ze gingen he-le-maal los!” antwoordt hij. Hij heeft gelijk, het…