Als er, in een ideale wereld, bubbeltjesplastic had bestaan dat groot genoeg was om een gebied van 360 vierkante kilometer in te wikkelen, dan had het nu mogen gebeuren. Dan had Gaza ingepakt mogen worden, zachtjes, sussend, kom maar hier, zodat niemand de kinderen die erin wonen meer pijn kan doen, zodat geen slechterik de kleintjes meer kan doen opschrikken met bommen in de nacht, hoofd onder je kussen, knuffel in je armen – sorry, fijngeknepen konijn, maar ik ben zo bang. En zodat er ook geen bommen meer vallen in het daglicht, als het schooltijd had moeten zijn, spelen op het plein, vier maal acht is tweeëndertig, pak je leesboek maar. En onder dat bubbeltjesplastic moeten de medicijnvoorraden als een malle worden aangevuld, zo compleet, dat ze nooit meer…