Als de doden ergens postuum een groot talent voor hebben, is het tijdens de feestdagen schitteren door afwezigheid. Ze schitteren doorgaans meer dan het gemiddelde glitterjurkje, kerststerretje of de open haard, en met terugwerkende kracht, omdat ze er ooit waren, maar nu niet meer. Ze schitteren doorgaans ook meer dan de mensen die ze hebben achtergelaten, en vooral als dat achterlaten nog niet zo heel lang geleden heeft plaatsgevonden. Als ik met kerst al een beetje rozig ben van de wijn, mijn ogen dichtknijp, door mijn wimperhaartjes heen tuur, kan ik het me nog voorstellen, hoe die stoel daar voor mijn moeder had gestaan, en hoe ze erop had gezeten, met haar glitterpanty waar altijd een ladder in zou komen, daar kon je de klok op gelijk zetten. Ze zat…