Een van mijn beste vriendinnen gaat dood. Er zat kanker in haar been. En toen in haar longen. Nu in haar hoofd. En we houden hoop, we houden hoop. Want hoop doet leven, niets is onmogelijk, alles kan. Maar wat niet kan, is verzachten wat de arts heeft gezegd. “Waarschijnlijk nog een paar jaar.” Ik ga bij haar langs, bel met haar, stuur ballonnen of een kaart. Ik scrol soms urenlang door pagina’s met kaartjes. Er zijn tientallen categorieën. Ik klik op de categorie ‘bemoedigen’. Dat wil ik wel: haar moedig maken, moed inspreken, moedeloosheid verdrijven. Maar eigenlijk is ze al moedig genoeg. Ik klik verder, naar ‘beterschap’-kaartjes. Zoekend door pagina’s vol gelukswensen met lieveheersbeestjes en bloemen, staart het woord me verwijtend aan. Beterschap? Wat is beterschap als beter worden…