Het was mijn hond die besloot dat we elkaar leerden kennen. Leo rende op een zomerse dag, drie jaar geleden, het huis van Jaap en zijn vrouw binnen. We waren net begonnen aan een wandelrondje door mijn wijk, Leo en ik, we waren loom van de hitte, en wij niet alleen: overal stonden deuren open in een poging woonkamers te laten afkoelen. De eerste zes deuren kon ik Leo er nog van weerhouden kwispelend naar binnen te rennen, bij de zevende lette ik even niet op. “Zo,” klonk het, plat Utrechts, “komen jullie buurten?” Jaap heette hij, ik had hem al vaker gezien. Zodra de zon zich liet zien, lieten Jaap en zijn vrouw zich ook zien, op het tuinbankje voor hun deur, koffie, peuk, niets meer aan doen. Soms…
