COLUMN Een tegelvloer, wit, glanzend, alsof we in een allinclusive resort waren, en deze plek wás eigenlijk ook een all-inclusive ervaring, want we voelden alles: zenuwen, spanning, buikpijn, ongemak, nieuwsgierigheid, hartzeer. Daar liepen we dan, Z., een van mijn lievelingsvrouwen, en ik. Ik was nog nooit in een abortuskliniek geweest en zo’n kliniek is, weet ik nu, per definitie een verdrietplek. Het was alsof de muren, de stoelen, de leestafel en zelfs de bos nepbloemen op de balie het wisten: ze ademden vreugdeloosheid uit. Iedere vrouw die hier een afspraak heeft en in stilte wacht, is zich enkele dagen of weken daarvoor kapot geschrokken en heeft een van de moeilijkste en eenzaamste keuzes van haar leven moeten maken. Ik benijd ze niet.
Ik applaudisseer voor ze. Omdat deze vrouwen, ongeacht…
