COLUMN Doorgaans vind ik Dixies niet de allerbeste plek op aarde om te vertoeven, behalve aan het begin van de lente, dan is het fantastisch om een Dixie vanbinnen te zien. De plastic blauwgroene muren, het geluid van pratende mensen in de rij dat klinkt alsof ze ín je Dixiehokje staan, de vrees dat er geen wc-papier is, de opluchting als er wel wc-papier is, het gehannes van je tasje om je nek hangen, broek naar beneden doen, ver genoeg van de wc-pot af staan zodat je benen de pot niet raken, je onderlichaam diep naar achteren duwen zodat je wel in die pot piest, en dan de ultieme squat, zodat je billen de bril niet raken maar vlak daarboven blijven zweven. En dat dan allemaal zonder door je neus…
