Soms doe je dingen waarvan je nooit had verwacht dat je ze zou doen. Zoals dat ik laatst een speech heb gehouden tegen mijn eierstokken. De eitjes op rechts neigden te groot te worden, die in de linkereierstok bleven achter – schijnt normaal te zijn bij een hormoontraject. Maar idealiter groeien ze een béétje synchroon, zodat ze allemaal tegelijk groot zijn en geoogst kunnen worden (doet me denken aan het liedje van Henny Huisman: ‘Met z’n aaaallen, met z’n ahhaaallen’.) “Jullie moet even kalm aan doen,” zei ik tegen de eitjes op rechts, “jullie hebben het supergoed gedaan, maar éven pauze, oké, tranquillo.” Op links: “Kom op, lieffies, doe jullie best.” Dat is dus wat hormonen doen, dacht ik terwijl ik over mijn buik wreef. Ineens vond ik het niet…
