De oma van mijn beste vriendin is overleden en toen zij stierf, stierf er niet alleen een geweldig leuke (overgroot)oma en lieve moeder, maar gevoelsmatig ook een hele generatie. Mijn vriendin was de enige in mijn omgeving die nog een oma had, die vrouw was zeg maar the last woman standing, en daar was ze zich ook bewust van, want ze maakte daar altijd grapjes over. Dan zei mijn vriendin “Tot donderdag, oma” en dan zei haar oma: “Als ik het haal.” Mijn vriendin had het gek gevonden, voor het eerst langs dat huis rijden waar oma decennialang woonde, en waar oma ineens ontzettend niet meer was. Maar wel: overal bijzettafeltjes, de vensterbank vol planten, een grote bruine kast met potjes, schaaltjes, vaasjes.
Stille getuigen van een leven dat abrupt…
