COLUMN Afgelopen week is er iets vreemds gebeurd. Ik heb een selfie gemaakt nadat het is gebeurd, omdat ik dacht: ik wil mijn verwarde blik kunnen terugzien omdat ik het anders, uren later, misschien al niet meer geloof. Het was een ogenschijnlijk saaie zaterdagmiddag, met uren die langzamer vooruitgingen dan gemiddeld. Het was goed: niet op de klok kijken, gewoon lopen, Leo laten bepalen links of rechts – hé, een café, oké, wil je hierheen Leo, prima, gaan we hierheen. We gingen zitten. Ik pakte mijn boek. Het is een café waar, vooral rond dit tijdstip, zo drie uur zaterdagmiddag, veel wandelaars komen. Gezinnen met jonge kinderen, mensen met honden, ouderen die in ANWB-outfits de natuur opzoeken. En Hij. De Ier.
Leo schuifelde naar hem toe, hij zat aan het…