Sterk zijn is een compliment. Wie doorgaat na verlies, rouw, pijn en trauma is een voorbeeld. Wat knap! En het werkt, voor sommigen: doorgaan, ritme behouden, soms huilen, maar wel dáár zijn, onder de mensen.
Voor mij werkte dat ook: dáár zijn, aan staan. Slapeloze nachten, eindeloze zorgen, maar de volgende dag gewoon weer daar zijn. Aan de deur gebeld, slecht nieuws, kist uitzoeken, maar de dag erna toch weer aan staan. Functioneren om mijn emotionele disfunctioneren te verhullen. Sterk zijn om mijn zwakte te ontkennen. Dáár zijn om maar niet hier te zijn: vanbinnen.
Alles is beter dan slachtoffer zijn. De slachtofferrol is een vies woord. Wie medelijden nodig heeft, is sneu in deze wereld. Niet blijven hangen. Gewoon werken, lachen, doen. Niet voelen. Ze noemden me sterk, vonden…