VIJF JAAR TE LANG
”Hoelang is het nu geleden?” vroeg de vriendin die tegenover me in het restaurant zat. Ze keek me indringend aan, donkere ogen, enkel verlicht door kaarslicht. Het was een vraag die me niet in mijn gezicht sloeg, integendeel: het enige wat de vraag met me deed, was me aan het werk zetten.
Rekenen. Mama werd in 2016 ziek, overleed in 2017, dus ja, vijf jaar. Ik gaf mijn antwoord met droge ogen, geen geveinsde stoerheid maar oprechte nonchalance. Ik kon mákkelijk over mijn moeder praten zonder in te storten. Ik had denk ik al in geen máánden meer gehuild, of erover geschreven. Praten over mijn moeders dood was een cassettebandje afspelen. Ha! Ja! Joeehoeee! Kijk mij dan! Ik had het leven, mijn verdriet, die rouw, onder…
