Soms kijk ik om me heen en vraag ik me af of anderen dit ook hebben. Dat constante gevoel dat je tekortschiet. Als vriendin, vrouw, moeder, hoofdredacteur, dochter, collega en ga zo maar door. Er is altijd dat stemmetje ergens in je achterhoofd, zeurderig en dwingend om je te vertellen dat je meer had kunnen doen, beter had gemoeten. En hoezeer ik ook mijn best doe om er geen aandacht aan te besteden, mezelf toespreek dat ik niet overal tegelijk kan zijn, niet iedereen tevreden kan stellen, dat stemmetje heeft de neiging om diep in mijn geest door te dringen en zich daar te nestelen om aan m’n zelfvertrouwen te gaan knagen.
Hoe langer die file duurde, hoe harder dat stemmetje in mijn achterhoofd begon te fluisteren Gisteren nog, in…
