“Ik vertel dit verhaal namens Darren. En ook een beetje namens mezelf, want ik heb het ook meegemaakt, we hebben dit samen gedaan. Maar Darren kan door haar beperkingen niet zo goed haar verhaal vertellen, dus doe ik het. Want het is een verhaal dat mensen moeten horen. Dus ik ben nu haar stem. Dat is vroeger ontstaan, toen Darren nog een jongen was. Tot zijn zesde sprak hij niet meer dan drie woorden, door zijn autisme en licht verstandelijke beperking kon hij niet met de buitenwereld communiceren, hij leefde in een fantasiewereld. De eerste anderhalf jaar was er niets aan de hand: Darren was een lieve baby, tevreden, rustig, ontwikkelde zich goed. Toen hij twee was, zeiden ze op het consultatiebureau tegen me: ‘Maar je ziet toch wel dat…
