Halverwege het gesprek buigt ze samenzweerderig naar voren, stopt heel even met praten en zegt dan met gedempte stem: ‘Wanneer is dit gebeurd, dat ik in zo’n volwassen leven terecht ben gekomen?’ Dan begint ze te lachen. Handen in de lucht, hoofd achterover, haar bruine ogen stralen. Ze lacht op een prettige manier, uitbundig, het is Miljuschka ten voeten uit. Open, eerlijk, direct en tegelijkertijd zacht en kwetsbaar. Dat volwassen leven vindt ze een hink-stap-sprong met obstakels. ‘Ik ren van en naar school, vergeet dan weer lunchtrommels en gymtassen, ben ondertussen mijn werk aan het plannen, dingen aan het regelen voor een werktrip naar het buitenland: ik ben continu aan het jongleren met mijn tijd. En dan heb ik ook nog een boerderij gekocht met mijn vriend Philip.’
HET STADSE…
