Vorige maand was ik op onze jaarlijkse familiedag. Koffie, appelgebak, badminton in het gras, neven en nichten die ik een jaar niet heb gezien. Zoals dat gaat als je elkaar een jaar niet ziet of spreekt, moet je ergens beginnen. Dus waarom niet met die aloude, fijne, makkelijk te beantwoorden vraag.
‘Hoe gaat het met je,’ vraagt tante Ria terwijl ze in haar koffie roert. ‘Goed, dank je,’ antwoord ik braaf. En toch voel ik me meteen ongemakkelijk. Wat zou er gebeuren als ik eerlijk zou antwoorden? ‘Nou, ik slaap eigenlijk al weken slecht, omdat ik me zorgen maak over werk. Gisteren heb ik een halfuur gehuild om een reclamespotje van de Dierenbescherming. Oh, en ik twijfel de laatste tijd veel aan mezelf. Suiker?’
We hebben allemaal wel een stapeltje…
