Ik merk dat ik haast ongemerkt, steels als rimpels die eerst vage schimmen zijn en dan ineens in het ochtendlicht diepe schaduwen trekken, me erbij neerleg dat AI niet meer weggaat. Ik bedoel de banale vorm: mensen die informatie niet meer opzoeken, maar een chatbot vragen, die e-mails en socialemediaberichten laten schrijven door een AI-assistent, en die deze daar ook door laten lezen.
Zelfs de meest geesteswetenschappelijke geesteswetenschappers en de meest ervaren professionals spreken er vol ontzag over. Leraren, dokters en anderen aan wie we ons wezen toevertrouwen werken ermee. (Ik weet zeker dat er al preken zijn geschreven met ChatGPT.) De lef die eruit spreekt, hoor je dan, de diepgang en originaliteit!
We begrijpen de mens vaak naar analogie van dominante technologieën. De klok, stoommachines, robots, de machinerie van…
