Ik hoorde laatst een eng verhaal, over AI. Zo eng dat ik het moest doorvertellen, want ik dacht dat ik het door het te delen met anderen minder griezelig zou gaan vinden. De eerste keer vertelde ik het mijn man, die reageerde met een luid ‘Neeeeee!’. Zie je nou wel, dacht ik, ik ben niet gek, het is inderdaad doodeng. En het luchtte meteen op, iets met gedeelde smart, of zo. Het is stiekem ook een enigszins grappige anekdote. Al ben ik geen stand-upcomedian, een mogelijkheid om de lachers op de hand te krijgen laat ik niet graag liggen. Daarom legde ik het voor aan een groep interieur-influencers, die er vooral hard om moesten lachen, al had die lach wel iets krampachtigs. Allemaal leuk en aardig, die innovatie, zag ik…
