Inhoudsopgave van Editie 9 - 2025 - ELF Voetbal

DISCUSSIE VERLOREN Enzo Maresca vindt zijn selectie erg zielig. De manager van Chelsea heeft de beschikking over ongeveer 134 spelers, maar die moeten dan ook flink aan de bak. Meer dan zestig wedstrijden speelde de blauwe trots van Londen in het vorige seizoen. Op het WK voor Clubs maakte Maresca daar een punt over, niet wetende dat zijn argument weldra glorieus onderuit zou worden gehaald. Op een persconferentie vroeg hij hoe vaak tegenstander Fluminense eigenlijk had gespeeld in dezelfde tijdsperiode. De Italiaan kreeg niet helemaal het antwoord dat zijn betoog nodig had. Een Braziliaanse journalist merkte gortdroog (en naar waarheid) op dat zijn landgenoten aan zeventig wedstrijden zaten, in dezelfde periode. Maresca knikte als een man die een ruzie van zijn vrouw verloren had. De persvoorlichter van Chelsea wist niet…

Op blote voeten loopt hij eind 2024 over straat in zijn Vila Cruzeiro. Of beter gezegd: hij waggelt over straat. Adriano Leite Ribeiro heeft in zijn rechterhand een biertje en in zijn linkerhand zijn mobiele telefoon. Begin deze eeuw was hij nog een van de meest gevreesde spitsen in het internationale voetbal, maar inmiddels is hij niet meer dan een dronken veertiger die de weg kwijt lijkt. Een makkelijk doelwit om lollig over te doen. Maar er schuilt meer achter zijn gedrag. Achter Adriano’s stoere voorkomen schuilt een persoon met twijfels en demonen, zo vertelde hij niet veel later in een open brief aan The Players Tribune. “Ik gebruik geen drugs, zoals men zegt. Ik zit niet in de criminaliteit, hoewel dat zomaar had gekund. Ja, ik drink wel iedere…

Het is een warme zomerdag in het Rotterdamse Spangen, maar het windje dat over en langs de Maas raast, maakt het bijzonder aangenaam. Even verderop torent De Euromast uit boven de stad. Miquel Nelom ontvangt zijn bezoek met een grote glimlach. Een van zijn beste vrienden is in een loods naast de Maas een tattooshop begonnen. Zelf zet Nelom ze ook. Voordat hij over zijn nieuwe leven gaat vertellen, loopt hij eerst nog naar zijn auto, die aan de kade geparkeerd staat. De lange broek die hij draagt is te warm en dus verwisselt hij ‘m voor een korte. Eenmaal terug in de shop blijkt Nelom niet zo lang geleden een nieuwe tattoo te hebben gezet op zijn bovenbeen. “Zelf gedaan. Dat was niet makkelijk, ondersteboven”, vertelt hij trots. Het…

“Iedere wedstrijd…” Plotseling valt Valdir Lucatelli, marketingmanager van Chapecoense, stil aan de andere kant van de Teams-meeting. “Geef me even”, zegt hij, terwijl hij zijn tranen wegveegt en een slok water neemt. “We hebben veel vrienden verloren”, zegt hij even later zacht. VAN DE KROCHTEN NAAR CONTINENTAAL PODIUM Die finale van de Copa Sudamericana, de Zuid-Amerikaanse tegenhanger van de Europa League, had de kroon moeten worden op een waar voetbalsprookje. Jarenlang was Chapecoense een onbekende naam in de lagere regionen van het Braziliaanse voetbal. In slechts zeven jaar klom de club uit de krochten van het nationale voetbal naar een rol op het continentale podium. Een droomreis, abrupt en wreed tot stilstand gebracht op het hoogtepunt. “De motoren vielen uit. We hingen in de lucht. Het enige dat je hoorde…

“Dit is een leuke plek.” Terwijl de regen met bakken uit de hemel valt, duwt Koen Oostenbrink de deur van DZUKU tavern, een grandcafé in hartje Alytus, open. Eikenhouten tafels, bruine en groene leren rugleuningen en banken bekleed met bruine stof zorgen voor een sfeervolle inrichting. Aan de overkant van het plein ligt het gemeentehuis van Alytus, schuin tegenover een theater. “Maar dit is het. Meer is hier niet te beleven”, waarschuwt de 25-jarige Brabander. In februari werd de stad van 55 duizend inwoners in het zuiden van Litouwen zijn woonplaats. “Het stadion ligt hier ruim tien minuten lopen vandaan in een bos met aan twee kanten tribunes. Op een zomeravond ziet het er prachtig uit. Een dag voor de wedstrijd trainen we in het stadion. Op andere dagen trainen…

Roy van den Berg (36) is onderdeel van een van de meest succesvolle Nederlandse sportteams ooit. Samen met maatjes Harrie Lavreysen en Jeffrey Hoogland domineert hij al jaren het onderdeel Teamsprint in het baanwielrennen. Ze werden twee keer olympisch kampioen, terwijl ze respectievelijk vijf en zes keer goud wonnen op het wereld-en Europees kampioenschap. Toen Van den Berg kind was, dacht zijn vader dat hij in een andere sport zou gaan uitblinken: voetbal. “Ik heb het toen nooit rechtstreeks van hem gehoord, maar later heeft hij me dat weleens gezegd. Als kind deed ik aan BMX en daarnaast voetbalde ik veel. Op de basisschool hadden we middagpauze tussen twaalf uur en half twee. Mijn vader kwam thuis voor de lunch, en dan was het een uur en een kwartier voetballen.…

‘ALS WE THUISKOMEN EN HIJ ZIT ONDER DE TAFEL, DAN WETEN WE DAT ER IETS MIS IS’ Gerard van der Lem moet zo weg. Na de uitzending. Waarom, wil Leo Driessen weten; een vraag die hij gewoon ín de uitzending stelt, want of de microfoon nu uit of aan staat, het lijkt de heren aan tafel op deze zaterdagochtend nauwelijks te deren. In plat Amsterdams: “Nou, ik moet even naar de kaasboer.” Minutenlang gaat het daarna over de weekendplannen van Van der Lem. De kaasboer dus. Het moet van zijn vrouw. Graskaas halen, ja, wel zo lekker. In het bruine café op de rand van Amsterdam (tip: gratis parkeren een straatje verderop in Amstelveen!) wordt gegniffeld. Nog wel het luidst door de vaste gasten die gemoedelijk hun krantje zitten te…

MIDDENMOTER Tot de Tweede Wereldoorlog is Bologna een toonaangevende club in Italië, maar gedurende de vijftien jaar daarna presteert de club weinig noemenswaardigs. Meestal bivakkeert de ploeg van de befaamde voorzitter Renato Dall’Ara tussen positie vier en acht. Niemand houdt rekening met een landstitel voor Bologna in de jaren die komen. Daarvoor zijn de Milanese grootmachten Internazionale en AC Milan veel te sterk, en ook Juventus wordt hoger aangeslagen. Het tij keert wanneer Bologna in 1961 de succesvolle trainer Fulvio Bernardini aantrekt. De oud-prof heeft als trainer met Fiorentina een landskampioenschap op zijn naam staan, en met Lazio een nationale beker. Bovendien heeft hij met Fiorentina de finale om de Europa Cup I gehaald, die in 1957 met 2-0 is verloren van Real Madrid. De tacticus Bernardini brengt doorgaans als…

“Geen probleem hoor. Weet je wat ik zojuist heb betaald?”, vraagt Omran Haydary in de gang van de Marijampole Football Arena als hij een bedankje ontvangt. Het Nederlandse bezoek is zojuist met een taxi opgehaald bij het treinstation van Marijampole en voor de hoofdingang van het stadion afgeleverd. Een ritje van ongeveer drie kilometer. “2,50 euro. Niet alleen de taxi is hier goedkoop. In een supermarkt word je ook blij.” Marijampole ligt in het zuidwesten van Litouwen op ongeveer twintig kilometer van de grens met Polen. Het telt bijna vijftigduizend inwoners, herbergt een grote basiliek en buiten de stad ligt een groot park. “Marijampole is niet groot. Er is weinig te doen. Ik ben hier alleen. Buiten de trainingen en behandelingen ben ik vooral in mijn appartement. Vaak game ik…

Dat Gerrit Antoon Visser op 3 december 1984 in Wenatchee in de staat Washington op 81-jarige leeftijd overleed, haalde de Nederlandse kranten niet. Terwijl we hier toch te maken hebben met Nederlands eerste profvoetballer. Alleen was men hem al veel te lang uit het oog verloren. Terwijl zijn levensverhaal toch zo bijzonder is. Dat levensverhaal neemt ons mee naar IJmuiden, naar IJVV Stormvogels. Een bijzondere club en dat is het. De blauw-witte vereniging komt nu uit in de tweede klasse amateurs. Maar in de jaren twintig van de vorige eeuw wist Stormvogels zich een tijdje een plek tussen de topclubs te verwerven. Op het zo’n vijfhonderd meter van de zee, tegen de duin-en bosrand gelegen, Sportpark De Kikvorsch, werd in die dagen een type voetbal gespeeld van van-dik-hout-zaagt-men-planken. En met…

De liefhebbers van de klassieke, uit shampoo, gras, kroketvet en verschraald bier samengestelde kantinegeur komen op Sportpark Drieburg in Amsterdam-Oost niet van een koude kermis thuis. Het onderkomen aan het Drie Burgpad vormt een waardig eerbetoon aan de onverwoestbare charme van het amateurvoetbal. Witte kanten gordijntjes, stevige tafelbladen, die een kratje bier of drie met speels gemak kunnen verstouwen. Boven de bar de namen van de balsponsors van het eerste elftal van dit seizoen. Verder is hier in de loop der jaren zowat elk stukje van iedere muur benut voor het samenstellen van een smakelijke medley aan memorabilia in werkelijk iedere denkbare verschijningsvorm. Het doet eer aan de lapjesdeken aan buurtclubs waaruit de huidige vierdedivisionist JOS Watergraafsmeer is samengesteld. Tussen alle knipsels, vaantjes, stickers en bekers regelmatig een oude elftalfoto…

Legendes worden gemaakt van momenten. Een hakje van Cruijff. Een solo van Robben. Een omhaal van Van Basten. Dat zijn de momenten die blijven hangen. Voetballers worden niet legendarisch omdat ze altijd briljant waren. Nee, ze worden legendes omdat wij vergeten zijn wanneer ze dat níet waren. Hoogtepunten plakken, de rest slijt weg. In ons hoofd was Arjen Robben altijd de dribbelkoning die Die Gelbe Wand stil kreeg, niet de vleugelflitser die bij Chelsea soms op de bank zat of bij Real Madrid niet altijd onomstreden was. Het geheugen is een flatteuze redacteur: het knipt de ruis eruit, houdt alleen de glans over. Een legende is een menselijke compilatievideo, een YouTube-highlightreel, terwijl regenachtige uitwedstrijden tegen RKC oplossen in de mist. Daarom is de kunst van het verdwijnen zo belangrijk. Frank…