Geen feestorganisatie zonder risico. Wat een dreigende storm is voor een buurtbarbecue, was supportersgeweld voor de EK-organisatie. De grootste vrees in aanloop naar EURO 2000 bestond voor de Engelsen. Niet die op het veld, maar die op de tribunes en in de straten. Kranten schilderden apocalyptische taferelen: een zwerm Engelse hooligans, als een Viking-horde die de Noordzee overstak, op zoek naar bier, chaos en een excuus om een terrasstoel door een ruit te keilen.
En toen? Niets van dat alles. De Engelse barbaren bleken… nou ja, supporters. Luidruchtig, roodverbrand, met vlaggen behangen en gezang dat door de straten galmde. Geen bloedbad aan de Noordzee, maar een koor van dronken optimisme. De straten bruisten, niet van geweld, maar van de zeldzame soort saamhorigheid die alleen voetbal kan oproepen, als een volkslied…