Inhoudsopgave van Editie 4 - 2023 - ELF Voetbal

Voor sommigen is verrassing vooral risico. Door de ogen van een pessimist bijvoorbeeld. Of door de ogen van een geldbeluste voetbalorganisatie. In toenemende mate is de voetbalwereld ingericht op een zo groot mogelijke topwedstrijdendichtheid. Alle reden dus voor de FIFA, UEFA en hun adverteerders om topclubs zo lang mogelijk binnen een armwijdte van hoofdprijzen te houden. Door de jaren heen bedachten ze een heel arsenaal aan instrumenten om de elite te beschermen tegen het risico van vroege uitschakeling, of, nog erger, afwezigheid. Van een ontbrekende topploeg wordt immers niemand rijk. Met de uitdijende deelnemersvelden wordt het voor een topteam praktisch onmogelijk om kwalificatie voor een eindronde mis te lopen. Ook handig: een gewogen loting, de coëfficiëntenpremie die voor dertig procent de uitkering van televisie-inkomsten in de Champions League bepaalt, de…

In het Engelse Shropshire moesten ze zichzelf toch even in de arm knijpen. Hij was het echt. De Braziliaanse back had het bordeauxrood van het lokale vriendenteam aan en stapte het veld op voor het duel met kroegrivalen Harlescott Rangers. De man zou zelf ook even zijn ogen hebben uitgekeken. Weinig van de omgeving deed denken aan het Bernabéu of het Stadio Giuseppe Meazza. Voor hem lag een knollenveld aan de rand van een dorpje. Twee schuurtjes vormden de kleedruimtes. Toch was een grote glimlach niet van zijn gezicht te krijgen. De omstandigheden brachten hem terug naar de tijd dat hij nog geen prof was. “Tja, hoe kom je aan zo’n topspeler?” herhaalt keeper/trainer Ed Speller van Bull in the Barne United de vraag als we hem bellen. “Het korte…

Hij legt het shirt op het bureau in een van de kantoren van Quick 1888. De mouwen wijd. Achterop prijkt rugnummer 7. “Eigenlijk het lelijkste shirt van Oranje ooit.” Michel Dreis, inmiddels 56, lacht erbij als hij het wedstrijdshirt dat John van ’t Schip op 7 juni 1988 droeg nog eens goed bekijkt. “Waarom ze volledig in het wit speelden, weet ik niet. Maar het is een mooi aandenken.” “Ploeggenoot Jan Bionda had op het veld al het shirt van Marco van Basten geregeld. Ik liep daarna als eerste de kleedkamer van Oranje binnen. Ruud Gullit en Ronald Koeman wilden niet ruilen. Ze hadden hun shirt beloofd aan iemand met een beperking. Ik draaide mijn hoofd en zag als eerst John van ’t Schip zitten. Wilbert Suvrijn zat naast hem.…

Walter Smak ziet hem nog zo de parkeerplaats op rijden. José Reinaldo de Lima, zoals zijn volledige naam luidt, meldde zich ’s ochtends doorgaans goedgeluimd op het trainingsveld in Velsen-Zuid. “Trainer Cor van der Hart vroeg dan: ‘En Reinaldo, vandaag trainen?’, gevolgd door een glimlach. Waarop standaard het antwoord volgde: ‘Si, trainen. But no explosion’. Dan verlengde hij de warming-up tot een halfuur, voornamelijk wandelend, of hield hij de training voortijdig voor gezien. Dat leek overigens geen onwil, maar eenvoudigweg het gevolg van zijn conditie. Hij was niet fit.” Het verhaal van Reinaldo bij Telstar is een verhaal van teleurstelling. In eigen land is de aanvaller een grootheid. Bij Atlético Mineiro, waarvoor hij van 1973 tot en met 1985 liefst 255 doelpunten maakt, noemen ze hem O Rei. De Koning.…

“Die…” Een scheldwoord bestaande uit drie letters volgt uit de mond van Hans Meeuwsen. In de businessclub van Stadion De Braak, nog altijd het onderkomen van Helmond Sport, komt de situatie op de bewuste donderdagavond net voor 22.00 uur ter sprake. Het moment dat de vierde minuut van de extra tijd van de finale van de KNVB Beker tussen subtopper FC Utrecht en laagvlieger Helmond Sport uit de Eerste Divisie loopt. John van Loen kopt Frans Adelaars voorzet van de linkerkant binnen: 1-0. “Die scheidsrechter floot zijn laatste wedstrijd”, verduidelijkt Meeuwsen zijn woorden. De hoofdrolspeler is Piet Bosman, die een jaar eerder al afscheid nam als scheidsrechter. Een passend cadeau vanuit de KNVB is de bond ontgaan. De toewijzing van de finale van het bekertoernooi volgt als een soort laat…

Voetbal is in aanleg een doodsaaie sport. Er bestaat bijna geen sport waarin een wedstrijd kan eindigen zoals-ie begon: zonder doelpunten en zonder winnaar. Een voetbalwedstrijd duurt lang, ligt een derde van de tijd stil, en telt in het overige uur steeds vaker ten minste één team dat geen moment de indruk wekt van plan te zijn het vijandige doel überhaupt onder vuur te nemen. Laat staan te scoren. Supporterschap heeft verdacht veel weg van zelfkastijding. Zitten op een plastic kuipstoeltje in een tochtig stadion, een plastic beker met te duur bier in je hand, een te duur kaartje in je broekzak, en dan maar hopen dat er iets te juichen valt die dag. En anders volgende week opnieuw proberen. Toch slepen miljoenen supporters zich wekelijks naar de stadions, om…

Pak het woordenboek erbij en je stuit bij het woord ‘stunt’ op twee betekenissen. Eén: een ongewone en moeilijke fysieke prestatie. Of de 1-4-zege van Ajax tegen Real Madrid in de achtste finale van de Champions League 2018/19 ongewoon was, kun je betwisten. Voor de buitenwacht misschien wel, maar voor spelers als Matthijs de Ligt, Frenkie de Jong en Hakim Ziyech minder. Het woord ‘stunt’ kan ook op een andere manier gebruikt worden, namelijk als een waagstuk of een kunstwerk. Dat was de strijd in Estadio Santiago Bernabéu in elk geval wél. Na de overwinning in de Spaanse hoofdstad waren er zelfs supporters die ervoor pleitten om de negentig minuten tussen Real Madrid en Ajax op de muur van het Rijksmuseum te projecteren. Of op z’n minst een herinnering aan…

Vijf tafels zijn er nodig deze ochtend. Bijna dertig oud-spelers, voormalig trainers en/of supporters van FC Wageningen zijn afgekomen op de wekelijkse dinsdagbijeenkomst in de voormalige businessclub van De Wageningse Berg. Cor van den Hurk, een van de initiatiefnemers en tevens als vrijwilliger verantwoordelijk voor het home, kijkt trots om zich heen. “Tien jaar geleden zijn we dit initiatief gestart. Met oud-keepers Kees Quint en Bert van Geffen, oud-verdediger Frits van der Klift en supporter Jani Willemsen spraken we af om wekelijks bij elkaar te komen. Eens in de zoveel tijd moest ik weer een tafel erbij schuiven. Nu zijn het er standaard minstens vijf.” Ook drie bekerhelden genieten van de koffie en het gebak. “Eén van de terreinknechten is jarig en heeft getrakteerd.” In de ruimte hangen tientallen ingelijste…

Mario Eleveld grist het voorwerp uit de plastic tas en legt het op tafel. “Hiermee is het begonnen.” De officiële vaan van de KNVB Bekerfinale Feyenoord – Fortuna Sittard voorzien van de datum 2-5-1984 wordt bekeken door drie spelers die de eindstrijd in de Rotterdamse Kuip hebben meegemaakt. “Iedereen kreeg na afloop deze vaan.” Wil Boessen, naast hem gezeten, knikt. “Ik heb ‘m ook nog. Jullie toch ook?” René Maessen, recordhouder met de meeste wedstrijden voor Fortuna Sittard achter zijn naam, herkent de vaan. “Ik moet ‘m ergens hebben.” Roger Reijners, de jongste basisspeler in de eindstrijd van 1984, twijfelt. “Ik ben helaas veel spullen kwijtgeraakt.” Eleveld: “Het was een bijzondere finale. We wisten vooraf al dat we Europees voetbal hadden bereikt. Feyenoord was kampioen geworden. Toch geloofden we dat…

Sef Vergoossen herinnert zich het moment goed. “Ik had twee jaar met Honda gewerkt bij Nagoya Grampus. Net als de andere spelers begroette hij me met ‘Good morning trainer’. De overige communicatie verliep via een tolk. Toen hij bij VVV-Venlo werd gepresenteerd, vroeg voorzitter Hai Berden of ik daarbij aanwezig kon zijn. Honda zag me en begon spontaan in het Engels tegen me te praten. Ik wist niet dat hij Engels sprak. Niet vloeiend, maar absoluut voldoende om zich verstaanbaar te maken. Veertien dagen eerder had ik nog een tolk nodig. Japanners durven in elkaars gezelschap geen fouten te maken.” Op 20 januari 2008 zit Honda plotseling in de businessruimte van Stadion De Koel. Links van hem voorzitter Berden. Daarnaast zaakwaarnemer Tetsuro Kiyooka. Technisch directeur Mohammed Allach rechts. VVV-Venlo is…

Zondag 6 augustus 2017. 17.00 uur. Sherida Spitse heeft zojuist het vaantje van Pernille Harder in ontvangst genomen. De aanvoerster is klaar voor de mooiste wedstrijd in haar carrière. Ergens in Eindhoven zit een zestienjarige Romée Leuchter met haar teamgenoten vol spanning voor de buis. De EK-finale staat op punt van beginnen. Het zal een dag worden die beiden nooit zullen vergeten. “De dag begon heel normaal. Als elke andere wedstrijddag. Iets specialer vanwege de finale uiteraard. Ik lag altijd met Shanice (van de Sanden, red.) op een kamer. Rond negen uur werden we wakker en deden we ons eigen ritueeltje, zoals we al het hele toernooi hadden gedaan. Douchen, klaarmaken, ontbijten en een bespreking”, begint Spitse. Na het ochtendritueel volgt een wandeling, een half uur vrije tijd en de…

Hij haalt het shirt uit de meegebrachte beschermhoes en toont het zwart-blauwe tenue. Sponsornaam Misura prijkt op de voorzijde. Ook de gouden ster en het logo van Internazionale zijn goed zichtbaar. Rob McDonald vertelt dat het shirt is gedragen door Aldo Serena in de befaamde return in de tweede ronde van de UEFA Cup. Het duel dat noodgedwongen werd afgewerkt in Bari. “We mochten van trainer Han Berger geen shirts ruilen na afloop. Vanwege de omkoopaantijgingen die waren uitgelekt. Serena kwam na het laatste fluitsignaal direct op me af gerend. Hij wilde shirtje wisselen. Ik trok mijn shirt uit en gooide het uit woede vol in zijn gezicht. Ik was p i s s e d o ff. We hadden verdomme Inter uit het toernooi kunnen kegelen. Achteraf ben ik…

Een glimlach verschijnt op zijn gezicht zodra hij de foto ziet. Jorg Smeets in Heracles Almelo-shirt op de schouders van Mark Wiggers. Op de achtergrond schimmen van de historische hoofdtribune van het stadion aan de Bornsestraat. Rond de klok van 22.00 uur vormt de dan 25-jarige middenvelder het middelpunt van een enorme vreugde. Het startsein van een feest om te vieren dat de beste ploeg ter wereld is uitgeschakeld. “Waarom Mark me optilde, weet ik niet meer. Aardige jongen. We hadden een klik, maar ik heb hem na mijn vertrek nooit meer gesproken.” Op woensdag 27 november 1996 verslaat Heracles Almelo de wereldkampioen. Hetzelfde Heracles dat op dat moment voor het elfde opeenvolgende seizoen in de Eerste Divisie uitkomt en in de bewuste jaargang op de dertiende plaats zal finishen.…

Een Belg die niet klaagt is praktisch dood. Vooral over de beruchte, gecompliceerde staatsinrichting van het land is het heerlijk mopperen. Een land met elf miljoen inwoners dat verdeeld wordt in drie taalgebieden en liefst zeven parlementen op zijn grondgebied vindt. Er zijn historische verklaringen voor, maar een beetje gek is het wel dat een Franstalig gezin in Brussel afhankelijk kan zijn van de federale regering voor pensioenzaken, de regering van de Franstalige gemeenschap voor de muzieklessen van hun kinderen, die van de Nederlandstalige voor de basisschool en van de Brusselse regering voor afvalverwerking. ‘Absurdistan’, bromt de doorgewinterde Belg dan van Antwerpen tot Arlon, nippend aan zowel de mogelijke oorzaak van als een uitstekende remedie tegen al die chaos: een lokaal gebrouwen tripel. Voor een ellenlange verhandeling over de conceptuele…