ELF Voetbal Editie 9 - 2021

Nog niet zo lang geleden cirkelde het Nederlands clubvoetbal rond het afvoerputje van Europa. Een paar rondjes verwijderd van het riool. Ingehaald door landen als Zwitserland, Tsjechië, Turkije, België, Oekraïne en Oostenrijk, met Denemarken, Israël en Cyprus op de hielen. Maar de voorbije drie jaar werd een herrijzenis ingezet van Bijbelse proporties. Nederland klom van veertiende op de coëfficiëntenranglijst van de UEFA naar zevende: de hoogste notering in vijftien jaar. En de blik kan omhoog. Voor het eerst in dertien jaar gaat Nederland zonder afvallers de Europese poulefases in. Met vijf clubs. Dat zijn vijf kansen om de voorsprong op onder meer Schotland, Oostenrijk en Rusland verder uit te bouwen en vijf kansen om de achtervolging op Portugal en Frankrijk in te zetten. Overwinningen in de Conference League brengen ondanks…

RUIS OP DE LIJN ‘En wat doe jij dan?’ Het is een logische vraag aan het begin van een voetbalseizoen; de duizenden mutaties in onze Nationale Voetbalgids zijn amper te onthouden. Ook van Gertjan Verbeek kunnen we niet verwachten dat hij van al die honderden voetballers die onder hem speelden nog weet wat ze nu doen. De trainer van Almere City wist ook niet precies hoe Maarten Martens, misschien wel de meest verfijnde speler die hij ooit trainde, nu zijn dagen slijt. Ja, hij liep rond op het trainingscomplex van AZ, maar daar kon hij wel van alles doen. Bleek dat de Belg trainer was van de Alkmaarse beloften, die een uur later aftrapten tegen het elftal van Gertjan Verbeek. De tactische keuzes van zijn tegenstrever vormden blijkbaar geen onderdeel…

Eigenlijk is het vreemd. Trainers kunnen over een zojuist gespeelde wedstrijd praten alsof ze zojuist het vredesoverleg aan het eind van de Tweede Wereldoorlog hebben afgerond; ieder woord zorgvuldig gewikt en gewogen, uitgesproken met een bijna aandoenlijke ernst. Veel van die mannen blijken alleen niet in staat om hun eigen toekomst met eenzelfde ernst te behandelen. Dick Advocaat wordt als hij weer eens ‘dit is mijn laatste klus’ zegt inmiddels ongeveer even serieus genomen door de sportpers als Theo van Gogh indertijd bij de World Fashion Awards. Nu zit-ie in Irak. Eigenlijk is het gek, mannen die controle hebben over het sportieve lot van tientallen topsporters lijken totaal geen grip te hebben op hun eigen planning. Louis van Gaal is niet veel beter dan De Kleine Generaal. Ook de Amsterdammer…

Hij dacht dat het serieuzer zou zijn. Ernstiger. Maar ook’s werelds grootste talenten worden nog gewoon blij van een gekortwiekte grasmat en een bal. Het was zijn eerste training bij AS Monaco en Francesco Antonucci’s zenuwen smolten onder de Monegaskische zon. Twee spelers in het bijzonder hielpen hem daarbij een handje: Thomas Lemar en Kylian Mbappé. “Ik weet nog goed dat ik tijdens de eerste partijvorm die ik bij het eerste meedeed voortdurend werd aangespeeld door die twee”, herinnert Antonucci zich. “Het plezier dat zij uitstralen op het veld vind ik bijzonder. Dat is wat mij betreft waar het spelletje om draait: plezier.” Hij leerde er dat plezier en presteren hand in hand kunnen gaan. “Mbappé is heel relaxed. Hij loopt altijd rond met een lach op zijn gezicht en…

Het was oktober 2002 toen de telefoon van Ji-Sung Park ging. Zijn zaakwaarnemer belde: PSV wilde hem overnemen van Kyoto Purple Sanga in Japan. Park had al iets vernomen van Guus Hiddink, in de jaren ervoor bondscoach bij de nationale ploeg van Zuid-Korea. Met Hiddink en Park verbaasde Zuid-Korea in de zomer van 2002 de wereld door de halve finales te halen op het WK in Japan en Zuid-Korea. Na dat WK keerde Hi-Dung Gu na twaalf jaar terug bij PSV. En Park ging mee. Op zo’n 8600 kilometer van zijn geboortestad Seoel in Zuid-Korea tekende Park in december 2002 in Eindhoven een contract voor drieënhalf seizoen. Hij was daarvoor al eens in Nederland geweest. “Met de olympische ploeg van Zuid-Korea voor een trainingskamp. We speelden tegen PSV, een gemixt…

‘IK HOU VAN MIJN SPELERS ZOLANG ZIJ AAN MIJN ZIJDE STRIJDEN TOT AAN DE DOOD; IK PROBEER ZE TE PUSHEN TOTDAT ZE NIETS MEER TE GEVEN HEBBEN’ Bij de festiviteiten rond de landstitel van vorig seizoen stak je acht vingers in de lucht, voor de acht prijzen die je met Atlético hebt gewonnen. Hoe kijk je terug naar dat moment? “Een hoop vreugde. Emotie. Er is een hoop werk voorafgegaan aan dat moment. Ik zou dan ook graag iets verder terug willen gaan. Zonder het werk van onze voorgangers waren wij niet in staat geweest om geschiedenis te schrijven met Atlético. Het begon allemaal met de inspanningen van de club. Met de moeilijke momenten in 2011 of 2021, toen we een selectie samenstelden die ons in staat stelde om te…