Als kind al mocht ik enorm graag naar natuurdocumentaires kijken, niet iedere dag, want dat deed je destijds niet, maar als er een mooie op tv was kon ik daar oprecht van genieten. Over apen, beren, sneeuwluipaarden, het leven onder water, in de jungle, noem maar op… ik kreeg er geen genoeg van. En de mooiste waren die over een familie met kleintjes, waarbij ze lieten zien hoe ze leren jagen, spelen, opgroeien en uiteindelijk het nest verlaten. Natuurlijk gebeurde er altijd iets shockerends, zoals een jong dat werd aangevallen. Op dat soort momenten dacht ik altijd: Waarom helpen ze niet? Ze laten dat mooie dier toch niet voor dood achter? Mijn moeder legde me uit dat ze het aan de natuur overlaten zodat de sterken het overleven. Tja, of…
