Dat dacht ik toen ik mijn eerste kind op m’n borst gelegd kreeg. Hier moet ik mijn hele leven voor zorgen, zonder mij kan het niks. Dat laatste gaat snel weg, hoor, op een gegeven moment kunnen ze heel veel zelf. Maar tot die fase is aangebroken, kun jij bijna niks voor jezelf doen. En op dat gegeven, dat je jezelf de eerste periode grotendeels kwijt bent, kun je je niet voorbereiden. Je staat volledig in dienst van je baby. Omdat het moet, maar ook omdat je dat wil. Vooral die eerste uren, dagen, weken met je pasgeboren baby zijn alles tegelijk: magisch, heftig, pijnlijk, fantastisch en als je erop terugkijkt een van de waardevolste gebeurtenissen in je leven.
Kruip je eenmaal terug naar je oude leven, dat van voordat…
