Tweeëntwintig was ik en ik stond bij de pinautomaat. Mijn voorschot voor de film Volle maan was zojuist gestort. Vijftienhonderd euro, meer dan ik ooit op mijn rekening had gezien. Ik kon het niet geloven, dus ik haalde mijn pas uit de automaat, waarna ik ‘m er weer in liet glijden om er zeker van te zijn dat het echt was. Het was echt. Ik was rijk. Mijn vriendin Merijn kwam een week naar Mallorca, waar de film werd opgenomen, en als ik niet hoefde te draaien, gingen we shoppen. En niet zo zuinig ook. We liepen winkel in, winkel uit, tot we de tasjes niet meer konden dragen, en ik betaalde graag. Niet omdat Merijn het van me vroeg, maar omdat ik het graag wilde. Maar toen ik weer…
