Ze springt in de taxi, telefoon in de hand, camera aan, live. Als ze op de achterbank zit, trekt ze de deur dicht en vertelt ze de chauffeur waar ze moet zijn. Naar huis, haar appartement in Parijs. Pas dan, na een contente zucht, is ze klaar voor het interview, een beetje buiten adem, maar opgewekt. ‘Mijn zwarte dag zie ik niet per se als iets slechts.’ Barbara vertelt in het Engels, maar met een overduidelijk Frans accent. ‘Meer als een vreemd soort souvenir. Ik was achttien en stapelverliefd op een man in Barcelona. Twee keer per maand reisde ik naar hem toe. Op een dag vroeg hij me of ik bij hem wilde wonen. Ik zei meteen: ‘Yes, of course, let’s go.’ Ik was op dat moment in Parijs.…
