Daar is de befaamde kombocht, we moeten hem even in ons opnemen. We stoppen, doen het raam naar beneden, steken ons hoofd naar buiten en sluiten onze ogen. We staan halverwege de kombocht en ademen diep in en uit, waarna we ons weer even in de jaren 50 wanen. Het is als een reis door de tijd. We denken terug aan het bont gekleurde spektakel dat zich hier vroeger knetterend voltrok. Het hese zingen van de tweecilindermotortjes, 600 cc, 16,5 pk, die zich achter in de kleine charmante karretjes bevonden. Ze waren felblauw, rood en groen. Het rook naar olie, naar gelode benzine, naar verbrand rubber. Ja, zo moet het er hierboven in de autohemel aan toe zijn gegaan. En nu? Nu is het doodstil. “Hé, wakker worden. En probeer…
