Bijna kerst is het als dit interview plaatsvindt. In de gezellige woonkeuken brandt de kachel, teckel Jule-Kay en haar vriendjes Dirk en Guus knorren ernaast op hun kussen. Buiten is het druilerig, de druppels vallen op het afgewaaide blad, de verdorde bloemen, een enkele rozenknop die nooit is ontloken. “Ongelooflijk hè, dat straks alles weer in bloei zal staan”, verwondert Afke (69) zich, nog steeds. “Ik zag altijd op tegen de herfst, dat alles weer voorbij was. Nu geniet ik daar ook van, het geeft ook de rust om andere dingen te doen. Maar het moment dat je weer gaat opruimen, blad en bloemen weghaalt om ruimte te geven aan nieuw leven, dat is het mooiste tuinmoment dat er is, met geen pen te beschrijven zo fijn.”
“HIER BLOEIT EN…
