De ontuchtzaak van je vader Marco Borsato is achter de rug. Hoe is het met je?

JADA BORSATO: ‘Eigenlijk wel goed. We hebben natuurlijk een pittige week achter de rug. Het was een slopende tijd voor iedereen, met alle emoties die erbij komen kijken. Maar ik ben ook heel trots op mijn vader, ik vind echt dat hij het niet beter had kunnen doen. Zoals ik al vier jaar lang in de media zeg, staan wij voor de volle honderd procent achter hem en geloven we hem écht. Dat gaat niet veranderen, wij geloven onvoorwaardelijk in zijn onschuld. Nu is het afwachten, hopen dat het recht zal zegevieren en dat de rechters dat ook zien.’

Heeft je vader iets in de rechtszaal gezegd waarbij je wel even moest slikken?

‘Nee, ik wist dat ik van niets zou schrikken wat ik zou horen. Feit is natuurlijk dat wij de aanklager persoonlijk goed kennen, dus ik weet inmiddels wel hoe zij zijn. Dus ik ben niet geschrokken, zeker niet.’

Schrok je wel van de strafeis?

‘Ja, natuurlijk. Dat is ongekend. Mijn vader zei zelf ook: ‘Ik ben me kapot geschrokken’. Maar ik denk dat er maar één juiste uitspraak is en dat is vrijspraak. Meer kan ik er niet over kwijt. Het is uiteindelijk aan de rechters om te beslissen, maar we hopen natuurlijk op de juiste uitspraak.’

Verwacht je dat?

‘Ik kan daar niet echt een duidelijk antwoord op geven, want ik denk dat je nooit iets moet verwachten als het op zoiets aankomt. Natuurlijk wil ik er graag van uitgaan dat de rechters het verhaal zien zoals het is en dat zou betekenen dat hij vrijspraak zou krijgen. Dat kan niet anders, want hij heeft het simpelweg niet gedaan. Maar, zoals gezegd, ik denk dat je nooít iets moet verwachten, dat lijkt me zeer onverstandig. Want bij verwachtingen horen ook teleurstellingen. Als het kwartje wél de andere kant opvalt, schrik je je natuurlijk helemaal het apelazerus. Ik ga er niet vanuit dat ons rechtssysteem een onschuldige persoon veroordeelt, dus ik hoop dat ik daarop kan vertrouwen.’

Op welke wijze hebben jullie de zaak gevolgd?

‘Ik hoorde dat het gerucht ging dat we het ergens allemaal via een stream konden volgen. Dat was helaas niet het geval. Wij hebben alle schriftelijke updates online gelezen, die hielden wij nauw in de gaten. En dan verversten we elke keer die pagina om alles te kunnen volgen. Dat was erg fijn, want daardoor kregen we wel mee wat er gezegd werd in de rechtszaal.’

Waarom waren jullie niet aanwezig bij de rechtbank in Utrecht?

‘Papa wilde niet dat wij aanwezig waren. Als hij had gewild dat we er wél waren geweest, waren we er absoluut bij. Maar die keuze is aan hem en die wens hebben wij gerespecteerd. Hij zei: ‘Wees lekker samen met elkaar.’ Dus dat is wat we hebben gedaan. Luca was met vrienden in Alkmaar, hij woont wat verder weg van mama en wilde graag daar blijven. Wat iedereen zelf wil, is helemaal prima. Doe wat goed voelt. Ik was met Senna lekker bij mama. Mijn vriend kwam in de avond, die moest overdag werken. Gedurende de dag kwamen er vriendinnen van mama langs, er was ongelooflijk veel steun. Nee, oma was niet bij ons. De familie bleef in Alkmaar, die waren volgens mij met elkaar. Zij bleven liever in hun eigen omgeving.’

Heb je het proces met droge ogen kunnen volgen?

‘Het was heel emotioneel en een erg pittige week, maar dat wisten we van tevoren. Het is ook iets waar je al vier jaar lang naartoe leeft. Niet op een positieve manier natuurlijk, maar wel dat je weet: het gaat eraan komen. Maar het is ook fijn dat papa eindelijk zijn verhaal - voor een deel - heeft kunnen vertellen. Daar ben ik heel blij om. We hopen dat dat voldoende is om een beetje inzicht te geven in hoe het allemaal eígenlijk in elkaar zit. En je hebt het gezien, er is geen hard bewijs. Ik denk dat de reden dat wij in zijn onschuld geloven heel logisch is en dat heeft hij zelf heel duidelijk gemaakt in de rechtszaal. En als de rest daar een mening over wil hebben of een oordeel over wil vellen, laat ik dat bij hen.’

Je bent al vier jaar lang oordelen over je vader gewend, voordat de zaak van start ging. Hoe is nu die impact, als mensen zo negatief over je vader blijven praten, ná de rechtszaak?

‘Dan denk ik bijna: hè?! Heb je wel geluisterd naar alles wat er is besproken? Want als je nu nog stééds - en dat is mijn mening hè denkt dat hij schuldig is, heb ik het idee dat je de rechtszaak niet hebt gevolgd. Ik denk dat het heel duidelijk is allemaal, hoe het daadwerkelijk in elkaar zit. Ik ben daarom ook blij dat hij nu zijn zegje heeft mogen doen, zodat ík ook eindelijk mensen duidelijk maken waarom wij al die jaren achter hem hebben gestaan. Waarom wij in zijn onschuld geloven, want er zijn zóveel goede redenen voor. Ik heb daar nooit over mogen praten.’

Dat voelt vast als een opluchting voor je nu?

‘Een énorme opluchting dat zijn kant van het verhaal nu ook bekend is en dat mensen in ieder geval begrijpen waarom wij al die tijd achter hem bleven staan en in zijn onschuld bleven geloven. Als het wél gebeurd zou zijn en als iemand wél zoiets heftigs gedaan zou hebben, zou iemand daar ook strafrechtelijk voor berecht moet worden. Maar dan moet het dus wél gebeurd zijn. We wachten 4 december af. Afwachten is iets wat we inmiddels wel hebben geleerd, na al die jaren.’

Hebben jullie na de rechtszaak je vader met z'n allen opgewacht?

‘Hij was helemaal kapot. Hij moest echt slapen na de rechtszaak. Maar we zijn wel een aantal dagen later met de familie geweest, toen hij weer een beetje was opgeladen. Dat was ontzettend fijn. We waren met het gezin samen, inclusief mijn moeder, alle kinderen. Dat was een ongelooflijk fijne avond omdat we er samen over hebben kunnen praten en daarna was het ook gewoon gezellig. We gaan niet doen alsof het er niet is, want het is er. Dus we móéten het erover hebben, maar op een gegeven moment is het ook wel klaar. Mijn vader had een heerlijke borrelplank gemaakt en daar hebben we van genoten, onder het genot van een rood wijntje. Gewoon genieten van hoe wij als gezin sterk staan, hoe wij elkaar steunen en van het leven genieten. Want je ziet het: je weet nooit hoe het leven loopt.’

‘Papa was na de zaak helemaal kapot’

‘Ik schrok niet van wat ik hoorde’

‘Hoop dat mijn vader een volwaardig afscheid krijgt’

‘Papa, vecht voor wat je waard bent’

‘Ik denk dat de reden dat wij in zijn onschuld geloven heel logisch is’

Maak je je geen zorgen om je vader?

‘Ik heb me heel lang wel zorgen om hem gemaakt. In het begin, toen dit allemaal zo rauw op zijn dak kwam vallen en we allemaal dagenlang dachten: wat gebeurt hier? Maar nu maak ik me eerlijk gezegd geen zorgen omdat ik zie dat hij sterk in zijn schoenen staat. Ondanks dat het hem natuurlijk emotioneel ongelooflijk veel doet, zie ik een krachtige man. Een man die vecht voor wat hij waard is, om zijn naam te zuiveren en de waarheid te vinden, en daar kan ik gewoon alleen maar ongelooflijk trots op zijn. Dat is ook echt de Marco die wij graag zien, want inderdaad: vecht voor wat je waard bent! En laat de wereld alsjeblieft zien en horen wie Marco is! En dat je níet het beeld bent wat er al die jaren van jou is geschetst. De mensen die hem kennen, weten dat.’

Vind je dat hij weer zou moeten terugkeren op het podium?

‘Dat zou natuurlijk te gek zijn. Maar hij moet het zelf willen en kunnen. Hij heeft jarenlang geen noot kunnen uitbrengen omdat de emotie op zijn stem slaat. Er hangt nu om het zingen heen zóveel narigheid. Ik denk echt dat er veel moet gebeuren voordat dat kan. Maar natuurlijk hopen wij allemaal dat er ooit een tijd komt waarin dat wel kan, want we zien ook hoe gelukkig zijn allergrootste passie hem maakt. Natuurlijk mist de wereld zijn muziek, maar ik hoop het vooral voor hém. En anders hoop ik dat mijn vader een volwaardig afscheid krijgt op het podium, net als dat iedereen die met pensioen gaat. Dat verdient hij.’ ■