Zij déden het gewoon: EMIGREREN ZONDER PLAN

Vera woont nu in Albanië

‘Of ik wel wist waaraan ik begon, vroegen mensen me’

Vera (54)

• Thuis: woont samen met Erwin  Waar: Albanië

ZONDER PLAN “Erwin en ik ontmoetten elkaar in 2021: we zijn een lockdownkoppel. Al snel vroeg hij of ik met hem op avontuur wilde. Ik zei meteen ja. Erwin wilde graag naar de Balkan. Ik kon met mijn werk regelen dat ik drie maanden weg kon, en daar gingen we: samen op reis. Het grootste deel van de tijd waren we in Albanië. We voelden ons daar meteen welkom, de mensen waren zo sympathiek en lief. Terug in Nederland hielden we contact met een Albanese vriend. Hij vroeg op een gegeven moment of we zijn vakantiehuis wilden beheren.”

WAT ANDEREN ZEIDEN “In Nederland had ik een fijn huis en een goede baan. Dus sommige mensen vroegen of ik wel wist waar ik aan begon toen we naar Albanië gingen verhuizen. Gelukkig waren er anderen die zeiden: volg gewoon je hart. Dat hart ligt nu in Albanië. We hebben hier inmiddels een mini-camping, een guesthouse en we geven retreats en excursies. Ik ben blij dat ik niet meer in de Nederlandse ratrace zit.”

GELUKSMOMENT “Als ik een mandarijn pluk van onze mandarijnenboom en opeet, voel ik: voor dit soort geluksmomenten doe ik het. Alles smaakt hier zo puur. Er is hier een biologische markt: nou, ik wist niet dat een komkommer of tomaat zo lekker kon zijn.”

SPIJT “Heb ik totaal niet gehad. We zitten hier tussen twee bergen, waarvan er een als heilig wordt beschouwd in Albanië. Deze plek voelt zo magisch. Onze kinderen voelen het ook als ze hier zijn.”

TOEKOMST “We werden verliefd op het huis naast ons, en sinds januari is het van ons: we hebben het kunnen kopen – mede met hulp van lieve vrienden! We hebben hier een verblijfsvergunning voor vijf jaar en zitten vol plannen voor wat we nog meer willen doen op deze plek. Het leven in Albanië voelt als een droom die is uitgekomen.”

Nienke woont nu in Indonesië

Nienke (33)

• Thuis: relatie met Rio  Waar: Indonesië

ZONDER PLAN “Het was november 2020, midden in de coronacrisis. Vrienden die op Bali waren, zeiden dat het daar rustig was, en heerlijk weer. Ik freelancete en kon makkelijk online werken. Het klonk aantrekkelijk, dus ik pakte mijn koffer. Eén koffer… Want ik dacht er vier maanden te overwinteren. Maar nu, ruim vijf jaar later, ben ik er nog steeds! Want het was er goedkoop, ik zat tussen de palmbomen en wist: als nu wegga, kom ik Indonesië misschien niet meer in. Bovendien werd ik verliefd op Rio. Hij kreeg een baan in West-Papoea en nu wonen we daar.”

WAT ANDEREN ZEIDEN “Niemand was verbaasd dat ik naar Indonesië ging. Ik heb altijd veel gereisd: op mijn achttiende vertrok ik voor een tussenjaar naar Amerika en mijn bachelor deed ik in Italië. Mijn ouders waren er in eerste instantie niet zo blij mee dat ik naar West-Papoea ging, want het is bekend van de rebellen en onlusten. Maar op het eiland waar wij wonen, hebben we daar geen last van.”

GELUKSMOMENT “Het gelukkigst was ik in het eerste halfjaar in Indonesië. We hadden een leuke vriendengroep om ons heen, ik had een ultiem gevoel van vrijheid. Helaas ben ik daarna erg ziek geweest. Ik kreeg knokkelkoorts en corona, en daardoor zijn mijn emoties vlakker geworden. Rio en ik hebben een homestay en als mensen bij ons vakantie vieren, vertellen ze hoe gelukkig ze worden van het strand, het geluid van de vogels en de dolfijnen in zee. Dat soort geluksgevoelens ervaar ik jammer genoeg niet meer.”

‘Ik ging om te overwinteren – nu, vijf jaar later, ben ik er nog steeds’

SPIJT “Van spijt dat ik in Indonesië ben gaan wonen, heb ik nooit last gehad, anders was ik wel teruggegaan naar Nederland. Nee, ook niet nadat ik knokkelkoorts kreeg. Het is jammer dat die muggenbeet veel gevolgen heeft gehad, maar ik maak hier ook zoveel mooie dingen mee. Voor hetzelfde geld was ik in Nederland ongelukkig geworden in mijn baan.”

TOEKOMST “Veel mensen denken dat we hier altijd blijven omdat we een homestay hebben. Maar we zitten op een eiland, we hebben elke dag maar een paar uur stroom, op een gegeven moment willen we wel wat meer. Door mijn ziekte heb ik geleerd dat je nooit weet wat er gaat gebeuren. Maar de komende jaren willen we meer tijd in Nederland gaan doorbrengen. Niet om te wonen, maar voor wat langere vakanties.”

Elles woont nu op Ibiza

Elles (53)

• Thuis: relatie met Erik  Waar: Ibiza

ZONDER PLAN “Vijf jaar geleden kreeg mijn partner Erik een nieuwe baan, waarvoor hij veel op reis zou zijn. ‘En jij dan?’ vroeg hij. Ik was voor hem van Amersfoort naar Den Bosch verhuisd en voelde me daar best eenzaam. Ik zei dat ik het liefst mijn auto zou volladen met de kunst die ik maak en naar Ibiza zou gaan. ‘Dan regelen we dat toch?’ reageerde hij. Mijn moeder was het jaar daarvoor overleden, ik was mijn basis kwijt. Met mijn vader had ik de Camino gelopen, dat was echt een reis naar de ziel. Ik geloof er erg in dat dingen op je pad komen en dat dat goed is.”

WAT ANDEREN ZEIDEN “Het was voor iedereen om mij heen onverwacht dat ik naar Ibiza ging – in eerste instantie voor drie maanden, daarna zou ik wel zien. Veel mensen dachten dat Erik en ik uit elkaar gingen. Maar dat was niet het plan: we zijn nog steeds samen. We bellen elkaar elke dag en hij komt regelmatig naar Ibiza.”

GELUKSMOMENT “Iedere dag op Ibiza is een geluksmoment. Ik ben dankbaar dat ik hier woon en kan leven van de kunst die ik hier maak. Maar toen mijn vader hier na een aantal jaar kwam om te ervaren waar zijn dochter leeft en alle lieve mensen om mij heen ontmoette, was dat wel een héél groot geluk.”

SPIJT “Ik heb nooit spijt gehad. Wel mis ik soms mijn vader en alle andere mensen die ik niet meer zo vaak zie. Ik ga af en toe naar Nederland, al is dat niet hetzelfde. Maar dat gemis mag er zijn.”

TOEKOMST “De eerste jaren op Ibiza huurde ik een kleine studio, met het bed in mijn woonkamer. Maar toen na drie jaar duidelijk werd dat ik hier wilde blijven, hebben Erik en ik hier een huisje met een atelier gekocht. Ik kijk uit op Es Vedrà, de rots die zo belangrijk is voor Ibiza. Erik wil hier misschien ook ooit komen wonen. We zien het wel, we leven in het moment. Je kunt wel dingen plannen, maar het leven loopt toch vaak anders. Ik zie mezelf hier in ieder geval oud worden.”

‘We leven in het moment’

Anoe woont nu in Noorwegen

Anoe (30)

• Thuis: samen met haar man Tim heeft ze een zoontje, Hjalte (2)  Waar: Noorwegen

ZONDER PLAN “Tim en ik woonden vier jaar geleden in Rotterdam. Hij wilde naar een dorp verhuizen, maar ik kon niet bedenken in welk Nederlands dorp ik zou willen wonen. Toen besloten we te emigreren naar Noorwegen. Ik had daar stagegelopen. Tim kwam daar een paar keer langs en we vonden het allebei een leuk land. We voelden ons er fijn, we genoten van de natuur en van het snowboarden. Dus toen we tijdens onze vakantie een leuk huis te huur zagen staan, besloten we spontaan: laten we dit doen.”

WAT ANDEREN ZEIDEN “Veel mensen vroegen hoe we dat dan gingen doen, want ik had mijn baan als laborant in het ziekenhuis opgezegd. ‘Nou’, zei ik dan, ‘dat weet ik niet.’ Tim is baggeraar, die werkt overal ter wereld. Zelf dacht ik: ik zie wel. Al moet ik hier de straat aanvegen, dat is helemaal prima. Maar ik had geluk. Al na twee maanden had ik mijn eigen praktijk in integrale gezondheidszorg, ook al sprak ik de taal nog niet.”

GELUKSMOMENT “De eerste keer dat ik na mijn werk met de skilift omhoogging bij zonsondergang en ik een groep rendieren zag, was ik zo gelukkig. Ik dacht: in Nederland had ik nooit na mijn werk nog even kunnen snowboarden. Veel mensen durven niet te emigreren, die zien belemmeringen. Maar er is zoveel mogelijk in het leven.”

SPIJT “Nee, spijt heb ik nooit gehad. Anders ging ik wel terug. Maar toen ik moeder werd, besefte ik wel dat ik mijn kind iets ontneem, namelijk om op dagelijkse basis met onze familie en vrienden te zijn. Andersom ook: dat mijn familie en vrienden Hjalte niet vaak zien. Gelukkig is het extra fijn en intens wanneer ze hier langskomen. In Nederland heb je je familie niet een week lang over de vloer, dat hebben wij wel.”

TOEKOMST “Tim en ik hebben inmiddels een huis gekocht, dat we nu verbouwen. Met flink veel slaapkamers, zodat iedereen kan langskomen. Als het ons gegund is, zouden we meer kinderen willen. Dus nee, voorlopig gaan we niet terug. Het leven is hier goed. We genieten volle bak.”

‘Ik dacht: we zien wel!’

TEKST: ELLA MAE WESTER. FOTO'S: PRIVÉBEZIT, GETTY IMAGES. ■