“Lieve Eva, ik denk de hele tijd aan je. Ik ga je ontvoeren en verkrachten, daarna ga ik je doodmartelen en je prachtige lichaam in stukken hakken. Liefs, Freddie Krueger.”

De eerste keer dat Eva LaRue een brief van haar stalker onder ogen kreeg, kon ze niet geloven wat ze las. De actrice was weleens gewaarschuwd voor fans die het gevoel voor de realiteit verloren, voor gekken die zichzelf niet onder controle hadden, voor mensen die verliefd werden op een personage uit een serie en die vervolgens verwarden met de man of vrouw erachter. Maar de dreiging die uit de woorden van deze man sprak, maakte Eva LaRue vanaf de eerste tot de laatste brief doodsbang. Die laatste brief kwam twaalf jaar later, twaalf jaar waarin de CSI: Miami-actrice doorlopend in angst leefde. Jaren ook waarin haar dochter Kaya opgroeide met restricties die er voor een kind niet zouden moeten zijn: nooit alleen naar buiten, niet met vriendinnetjes mee naar huis, nooit de voordeur opendoen als er wordt aangebeld en altijd klaar zijn om je boeltje op te pakken en te vluchten. Naarmate Kaya opgroeide kwam daar de vrees voor haar eigen leven nog eens bij.

In de documentaire My Nightmare Stalker: The Eva LaRue Story vertelt de actrice hoe ze haar leven totaal op zijn kop gezet zag door de stalker en hoe de angst haar geestelijk en lichamelijk sloopte. Ze leed aan slapeloosheid, kon nauwelijks nog eten en had last van haaruitval en paniekaanvallen. En dat allemaal door de zieke dreigementen van iemand die ze niet kende, iemand met wie ze nooit in contact was geweest en die ze niets had misdaan.

Haar dochter Kaya was pas vijf toen de brieven begonnen te komen. Drie jaar daarvoor was ze gescheiden van Kaya’s vader John Callahan die ze had ontmoet op de set van ziekenhuisserie All My Children, waarin de actrice sinds 1993 de rol van Dr. Maria speelde, haar doorbraakrol. In hetzelfde jaar waarin Eva van haar man scheidde kreeg ze de rol van DNAexpert Natalia Boa Vista in CSI: Miami. Eva: “Het beste dat me als actrice ooit is overkomen, een droom die waarheid werd.” Een rol ook die haar miljoenen opleverde. Voor Eva LaRue was een leven in de spotlights de manier om te ontsnappen aan de bittere armoede waarin ze opgroeide. “De filmindustrie was mijn lifeline, mijn houvast,” zegt ze. “Ik was zo dankbaar dat ik een uitweg had gevonden uit de ellende en dat ik een ander leven zou gaan leiden.”

Het leven veranderde in een Hollywood-script, compleet met een sprookjeshuwelijk, soap-prijzen, Emmy’s, rode lopers, interviews en fotosessies. Er was geld in overvloed om alles te doen waar ze in haar jeugd alleen maar van had kunnen dromen. De financiële onafhankelijkheid, de vrijheid en het succes deed de jaren vervagen waarin zij, haar moeder en haar broer zich moesten verbergen voor haar gewelddadige vader. Eindelijk zat alles in het leven mee. Maar het zou niet lang duren.

Eerste dreigbrief

Na de scheiding verhuisde ze met haar dochtertje naar Californië waar ze haar droomhuis vond in Glendale. “Ik weet nog dat ik verbaasd was toen een vriendin me aanraadde het huis te kopen via een limited liability partnership, zodat mijn naam niet te linken zou zijn aan mijn woonadres. Voor het geval ik ooit een stalker zou hebben. Ik dacht toen nog: waarom zou iemand mij in godsnaam stalken, ik ben niet de ster van de serie, ik heb maar een bijrol...

Nog geen twee jaar later was ze blij dat ze de raad van haar vriendin had opgevolgd. De bubbel waarin Eva LaRue leefde, spatte uiteen toen ze op de set haar eerste dreigbrief ontving.

Michael Scott, technisch adviseur van CSI: Miami en oud-politieman, herinnert zich nog precies hoe hij Eva die dag aantrof in haar trailer: “Toen ik haar zag zitten op de bank, met de brief in haar handen, met betraande ogen, buiten adem vanschrik, wist ik meteen dat er iets helemaal fout zat.” Scott las de brief die ondertekend was met Freddie Krueger, de gestoorde moordenaar uit A Nightmare on Elm Street, iets wat hij al die jaren consequent zou blijven doen. Scott: “Ik probeerde Eva natuurlijk te kalmeren, maar iets in de toon van deze brief voelde als gevaarlijk. Ik raadde haar aan meteen de politie in te schakelen, maar ik waarschuwde haar ook voor hun reactie.” Eva: “Als er niet bij je is ingebroken, als je niet bent verkracht, aangerand, mishandeld of vermoord, kunnen we niets voor je doen, zeiden ze aan de telefoon. Ik was blij dat de stalker mijn adres niet wist, de brieven kwamen binnen bij de studio waar mijn pr-man ze verzamelde en ongelezen aan mij doorgaf. Ik hoopte nog dat het bij één of misschien enkele brieven zou blijven, maar de ene na de andere kwam binnen.”

Eva LaRue: ‘Als er niet bij je is ingebroken, als je niet bent verkracht, aangerand, mishandeld of vermoord, kunnen we niets voor je doen, zei de politie’

“Ik ga je leven kapotmaken, ik ga je stalken tot je dood. Je bent nergens veilig voor mij. Ik ga ervan genieten om je te verkrachten en om je lichaam in stukken te hakken. Tot gauw BITCH! Freddie Krueger.”

De sfeer in My Nightmare Stalker is sinister, delen van de onheilsbrieven worden getoond en Eva LaRue en haar inmiddels 24-jarige dochter komen geëmotioneerd aan het woord. Beelden van een vrouw die in het donker een garage inloopt en wordt achtervolgd door een fors manspersoon, het steeds weer over haar schouder kijken, controleren of er niet iemand op de achterbank van haar auto zit, of er niemand in de bosjes rond haar huis verscholen zit: het is allemaal even thrillerwaardig. Verschillende experts hebben zich door de jaren heen over de agressieve brieven gebogen die steeds harder van toon werden:

“Liefste Eva, er is geen plek op deze aarde waar ik je niet kan traceren. Ik zal je vinden en verkrachten, ik zal je neuken tot er bloed uit je neus komt. Ik zal je langzaam vanaf je nek tot aan je poesje opensnijden, ik wil je hard horen gillen. Freddie Krueger.”

Persoonlijke toon

Amy Whitman, special agent bij de FBI, was geschokt door de inhoud van de brieven: “Het verontrustende was niet alleen de grote hoeveelheid, maar ook de persoonlijke toon en de aard van het geweld. Nergens was een verwijt of reden te vinden waarom hij Eva LaRue wilde vermoorden. We moesten ervan uitgaan dat hij zijn dreigementen werkelijk wilde uitvoeren.”

Gedragswetenschapper dr. April Gould: “Zijn gedachtegang was volgens een duidelijke logica en dat maakte het zeer beangstigend. Deze stalker was duidelijk zeer gestoord en alles wees erop dat hij van plan was zijn dreigementen uit te voeren.” Op de set was Michael Scott een toegewijde beschermer: “Ik was haar schaduw, liep mee van en naar haar trailer en ik zorgde later ook voor bescherming rond haar huis.” Het was echter niet genoeg om de actrice een gevoel van veiligheid te geven. “Ik sliep met een pistool onder mijn bed en volgde schietlessen bij de politie, alles draaide om angst,” vertelt LaRue. “De enige plek waar ik me veilig voelde, was de set. Maar ik wist ook hoe makkelijk het voor hem moest zijn om me vanaf de studio naar mijn huis te volgen. Mijn eerste zorg was Kaya. Zij logeerde in het weekeind vaak bij haar vader in Palm Desert, op twee uur rijden van mijn huis. Ik was altijd blij als ze daar was, voor mijn gevoel was het daar veiliger voor haar, want hij noemde steeds vaker mijn dochter in zijn brieven. Uiteindelijk, na een periode van betrekkelijke radiostilte, verlegde hij zijn focus geheel naar Kaya.” Eva en haar dochter woonden toen al in een door hekken van de buitenwereld afgesloten luxe wijk.

Daar waren ze terechtgekomen door Eva’s huwelijk met miljonair Joe Cappuccio. Ook hij ontving, op zijn kantoor, brieven van ‘Freddie Krueger’ die daarin niet alleen dreigde ‘zijn hoer’ te zullen verkrachten en vermoorden, maar ook hem. De spanningen deden het toch al snel wankelende huwelijk geen goed. Uiteindelijk liet de zakenman zijn vrouw en stiefdochter achter in de kapitale villa, daar waar het zo veilig was. Maar uitgerekend daar vond de actrice voor het eerst een brief van de stalker in haar privébrievenbus, gericht aan haar dochter.

“Lieve Kaya, mijn naam is Freddie. Ik weet niet of je moeder je over mij verteld heeft, maar ik ben de man die jullie al zeven jaar stalkt. Nu heb ik mijn oog ook op jou laten vallen. Ik ga je moeder verkrachten en vermoorden en jou ga ik verkrachten en houden als mijn seksslavin...”

Tot dan toe wist Kaya niet dat ze deel uitmaakte van de zieke fantasieën van de stalker. “Mijn moeder las de brieven niet voor,” zegt ze in de documentaire. “Maar de samenvatting was gruwelijk genoeg. Hij zou mij voor haar ogen verkrachten, haar voor mijn ogen verkrachten en vermoorden en mij als seksslavin houden. En uiteindelijk zou hij ook mij vermoorden en in stukken hakken. Ik was zó bang, dat ik paniekaanvallen kreeg, thuis, op school... overal.” Keerpunt in de zaak was de dag waarop de stalker zich telefonisch meldde bij Kaya’s school en zei dat hij haar vader was. “Ik kom Kaya ophalen, laat haar dat maar weten.” De paniek sloeg onmiddellijk toe bij Kaya: “Hij was het, dat kon niet anders en hij wist waar ik op school zat.” Eva: “Toen Kaya me belde met dit verhaal, ben ik in mijn auto gesprongen en heb onderweg de FBI gebeld. Er zat een team op mijn zaak, maar ik kreeg te horen dat het team veranderd was en dat de betreffende agenten die dag niet beschikbaar waren.”

Ommekeer

Na een doorwaakte nacht maakten moeder en dochter kennis met de twee FBI-agenten die voor een ommekeer zouden zorgen: Steve Kramer en Steve Bush. Het duo had eerder een huiveringwekkende cold case opgelost, die van de beruchte ‘Golden State Killer’, een seriemoordenaar die in de jaren 70 en 80 zo’n dertien mensen vermoordde en zeker vijftig vrouwen verkrachtte. Na veertig jaar ontmaskerden Steve & Steve oudautomonteur Joseph DeAngelo met een nooit eerder uitgevoerd DNA-onderzoek.

DNA was er voldoende van Eva LaRue’s stalker, het zat overal op zijn brieven, waarvan ook bekend was dat ze vanuit Ohio werden verstuurd. Er was alleen geen match gevonden in de databases van de politie of FBI. Hij was dus nooit gearresteerd voor een vergrijp. De FBI-mannen besloten, net als bij de Golden State Killer, met het DNA een profiel aan te maken op een site die je kunt vergelijken met MyHeritage DNA, een platform waarop mensen kunnen zoeken naar (verre) familieleden. Steve Kramer: “Je komt dan uiteindelijk verwanten tegen van degene die je zoekt. Vervolgens ga je stambomen maken en die met elkaar verbinden. Daarna sla je net zo lang aan het ‘afpellen’ tot je bij iemand terechtkomt die in de omgeving van de verdachte die je zoekt woont. In dit geval was dat een klein plaatsje in Ohio waar we stuitten op ene James David Rogers. Deze 58-jarige man woonde thuis bij zijn moeder en zus en werkte in een huis voor ouderen met dementie.” Steve Bush: “Met een vrouwelijke collega ben ik naar dat tehuis gegaan onder het voorwendsel dat we een plek zochten voor onze ouders. Zo konden we de man gadeslaan en een risicoanalyse maken over het gevaar dat hij zou kunnen opleveren voor zijn omgeving. Een collega volgde hem na zijn dienst naar zijn huis.

Onderweg kocht hij in een fastfoodrestaurant snacks en een beker frisdrank. De lege beker gooide hij later in een afvalbak en bingo! Op het rietje zat het DNA van de man en dat matchte 100 procent met dat van de brieven. We hadden onze stalker te pakken.”

In november 2019 werd de man gearresteerd en leek de nachtmerrie van Eva LaRue en Kaya Callahan voorbij. Eva: “Het was ongelooflijk, de man die me twaalf jaar angst had aangejaagd had een naam en een gezicht. En belangrijker nog, de FBI wist waar hij zich bevond.” In aanloop naar zijn arrestatie had de dader zijn terreur flink opgevoerd. Tientallen gruwelboodschappen liet hij achter op de voicemail van haar school.

“Dit is een bericht voor Kaya Callahan, van de man die haar gaat verkrachten, martelen en vermoorden. Wees voorbereid op mijn komst – ik kom je halen – niemand kan mij tegenhouden. Laat haar dat maar weten.”

En toen was het afgelopen. De 58-jarige, zwaarlijvige man met duidelijk geestelijke beperkingen, werd gearresteerd. Een beetje een Wizard of Oz-ontknoping omdat de dader eerder ‘zielig’ was dan ‘angstwekkend’. Ook Eva en haar dochter hadden zich een totaal ander beeld gevormd van hun belager. Kaya: “Ik stelde me hem voor als een atletische, knappe Ted Bundy-achtige man, iemand die niet zou opvallen in een menigte. Deze man zou me in elke menigte zijn opgevallen.” In het huis van de stalker, in zijn kamer, werden honderden foto’s gevonden van Eva LaRue. In zijn mobiele telefoon stonden opmerkelijk genoeg maar twee contacten, zijn moeder en de school van Kaya.

De advocaat van de stalker: ‘Mensen doen rare dingen als ze geestesziek zijn. In feite is hij een vriendelijke en zachtaardige man, maar hij is ook ziek’

Helse nachtmerrie

De documentaire heeft een soort van open einde, al is de stalker gepakt, heeft hij alles bekend en is hij veroordeeld. In de rechtszaal, vanaf een groot beeldscherm, vraagt hij Eva LaRue en haar dochter Kaya om vergiffenis: “Ik hoop dat jullie en jullie familie me ooit zullen kunnen vergeven voor de helse nachtmerrie die jullie de afgelopen twaalf jaar hebben doorgemaakt. Ik wou dat ik veel eerder was gepakt.”

De strafmaat – 3,5 jaar cel en 3 jaar voorwaardelijk – kwam als een schok voor Eva en Kaya, die een emotionele getuigenis aflegden in de rechtszaal. Zo zei Eva bijvoorbeeld: “Al twaalf jaar loop ik bij een psychiater. Sinds de terreur begon, is er geen dag geweest dat ik niet doodsbang was. Ik zag overal gevaar, omdat ik niet wist met wie ik te maken had. We wisten niet of en wanneer hij voor de deur zou staan of ons ergens zou opwachten. We zullen ons leven lang bang zijn, door hem.”

Het is er niet beter op geworden sinds de stalker eind vorig jaar, vervroegd, op vrije voeten kwam, erkent ze: “Ik heb er geen woorden voor dat twaalf jaar van mijn leven en dat van mijn kind maar 3,5 jaar gevangenisstraf waard is. Ik heb geen woorden om te omschrijven hoe ik me voelde, want doodsbang dekt de lading niet. Ondanks het contactverbod dat hem is opgelegd, heb ik niet het gevoel dat mijn veiligheid is gegarandeerd. Het recht faalt hier. Je mag iemand niet geestelijk mishandelen, dat is een misdaad en dat zou als een misdaad moeten worden gestraft.”

Het is een dilemma voor de rechterlijke macht. De stalker van Eva LaRue heeft haar niet van haar hals tot haar poes opengereten, zoals hij in zijn brieven dreigde te zullen doen. Hij heeft haar niet in stukken gehakt, niet haar dochter verkracht, maar hij heeft wel hun leven tot een hel gemaakt. De advocaat van de stalker, Waseem Salahi, voert aan dat zijn cliënt psychisch labiel is: “Mensen doen rare dingen als ze geestesziek zijn. In feite is hij een vriendelijke en zachtaardige man, maar hij is ook ziek en daardoor verandert hij soms in iemand anders.”

In Freddie Krueger bijvoorbeeld.

CSI: Miami mikpunt van stalking

Eva LaRue was niet de enige van de CSI: Miami-cast die werd gestalkt. Toen haar kwelgeest met zijn terreur begon, waren ook David Caruso, ofwel inspecteur Horatio Caine, en rechercheur Calleigh Duquesne-vertolkster Emily Procter mikpunt van fans die de realiteit uit het oog waren verloren. Caruso ontving dweepbrieven die gaandeweg vinniger werden. De dader, een vrouw uit Oostenrijk, werd gepakt. In haar huis werd een altaar aangetroffen met foto’s van Caruso, in enkele ervan waren messen in zijn hoofd gestoken. Procter had twee stalkers, uit verschillende staten van Amerika. Geen agressieve, maar zeer aanbiddende fans, die de actrice toch een gevoel van grote onvrijheid gaven. Een van hen wist werkelijk alles van haar, zelfs waar ze woonde. Procter vond herhaaldelijk pakjes van de stalker op de stoep van haar huis. ■