‘dan spelen we maar weer even hetero’

LOT MULDER (24, links), de vrouw achter @dehaarclipvanmarieclaire, is samen met ROBERTA FULGORI (31).

“Zodra we de deur uit gaan, is Roberta alert. Er zit een basisangst in haar. Ze scant ruimtes en straten op mogelijk gevaar. Gewoon gauw een kus geven is er niet bij. ‘Doe maar niet’, zegt ze als ik in het openbaar haar hand pak.

Gekken zijn overal. Online posten mannen – het zijn bijna altijd mannen – soms haatdragende teksten onder mijn video’s waarin ik me uitspreek over queerrechten. Ik blijf het doen, om queer-zijn te normaliseren en anderen goede moed en inspiratie te geven. We hoorden over een lesbisch koppel waarvan een van de twee in elkaar is geslagen door een homofobe taxichauffeur. Ook wij zaten ooit bij zo’n figuur in de taxi. Hij sprak over de lesbische klant die hij net had gereden, die hij veel te knap vond voor ‘die geaardheid’. We laten het sindsdien wel uit ons hoofd om als stel in een taxi te stappen. Dan zijn we maar hetero huisgenoten, als ernaar gevraagd wordt. Alles om onze veiligheid te waarborgen.

Sommige mensen vinden de gedachte dat twee vrouwen het met elkaar doen erg geil. Op vakantie lagen we eens in bikini op het strand. We knuffelden kort, waarop een man ons ging fotograferen. Even van elkaar genieten werd ons afgenomen, ingeruild voor een gevoel van onveiligheid door die man met z’n camera en z’n gore ideeën. Helaas went de angst. Da’s misschien nog wel het meest beangstigend.”

‘buiten de deur zoenen we nooit’

ERIK (44, rechts) is tien jaar getrouwd met ANDRÉS (34).

“Andrés en ik waren op pad om te vieren dat we één maand samen waren. Toen we elkaar in de trein een korte kus gaven, begon een man ons te bedreigen en bespugen. De andere passagiers in de trein schoten meteen te hulp. Eén iemand filmde het voorval, een ander ging de conducteur zoeken. Gelukkig stond op het volgende station de politie te wachten. Die reageerde ter plekke empathisch, maar de agent bij wie we aangifte deden bleek nog erger dan de man in de trein. Hij vroeg niet hoe het met ons ging, maar of we het niet zelf hadden uitgelokt. Van het lhbtqia+-
politienetwerk Roze in Blauw had hij nog nooit gehoord. Ook maakte hij een probleem van het feit dat mijn man zijn ID-kaart niet bij zich had. Ik leerde Andrés kennen in Spanje, hij had verwacht dat Nederland heel progressief zou zijn. Ik heb hem uitgelegd dat dat op het oog zo is, maar op straat tegenvalt. Andrés en ik tonen sinds dit voorval buiten de deur geen affectie naar elkaar – dit was niet onze enige nare ervaring, wel de heftigste. Laatst waren we op vakantie op Tenerife, daar liepen we voor het eerst in jaren hand in hand. Dat raakte me meer dan verwacht, blijkbaar was het toch een onderdrukt verlangen. Terug in Nederland hebben we het niet meer gedaan. Ik snap dat er lhbtqia+-koppels zijn die zeggen dat je niet moet zwichten voor angst. Maar ik wil niet de hele tijd om me heen hoeven kijken. Dat is het me niet waard.”

‘tegen vijftien man kon ik niet op’

KING FAISEL (26) is rapper, vlogger en realityster en samen met M. (24).

“Mijn partner komt in de media nooit als mijn geliefde in beeld. Daarvoor heb ik online en in reallife te veel te maken gehad met haat vanwege mijn geaardheid. We zijn ons er als stel anders door gaan gedragen. Wil hij in het openbaar gearmd lopen, dan beweeg ik van hem weg. Als maatschappij hebben we het beeld geschapen dat alleen man en vrouw hand in hand mogen lopen. Ik liep in de stad toen vijftien jongens me tegemoetkwamen. ‘Dat is King Faisel, die kankerhomo’, klonk het. Ze trokken een bivakmuts over hun hoofd, smeten een wijnfles naar me. Achtervolgden me, bespuugden me. Ze bleven roepen: ‘Kankerhomo, kankerhomo.’ De filmpjes die ze maakten, verspreidden ze op social media. Ik ben niet bang aangelegd; als ik moet vechten, doe ik dat. Maar tegen vijftien man … Mijn vriend is lief en supportive. Maar hij vindt het soms wel jammer dat ik niet hand in hand wil lopen. Hij oogt mannelijker en stoerder dan ik, waardoor hij zich comfortabeler voelt buiten. EMDR-therapie en hypnotherapie hebben geholpen om mijn kracht weer te vinden. Ik mijd bepaalde plekken niet meer, ik laat mijn leven niet bepalen door de sukkels die me onderspuugden. Ik ben ambassadeur geworden van RITA, een platform dat discriminatie en geweld binnen de queergemeenschap zichtbaar maakt en ik geef lezingen op scholen. En die partner van mij krijgt thuis alle affectie die hij verdient.”

‘liefde is zoiets moois, dat is voor iedereen’

DUNCAN TROMP (25, links) is TikTok-creator en samen met DENNIS STEHOUWER (25).

“Dennis groeide op in een gelovig deel van Nederland waar geen ruimte was voor homoseksualiteit. Ik ben opgevoed met het idee dat je liefde, respect en gelijke behandeling verdient, of je nou zwart, wit, paars met gele stippen, homo, hetero of trans bent. Ik dacht dat iedereen dat als kind leerde, maar die bubbel is uiteengespat. Ik ben op straat uitgescholden en bespuugd. En Dennis komt niet meer in zijn stamkroeg, want toen men ontdekte dat hij op mannen valt, klonk het: ‘Mij niet besmetten’ en, tegen anderen als Dennis passeerde: ‘Hou je hand voor je kont.’

Ik sta bekend als zelfverzekerde gozer die z’n praatje klaar heeft. Toch lopen Dennis en ik niet hand in hand op straat. We kussen elkaar ook niet in het openbaar. Uit angst om in een donkere steeg een vuist op m’n kaak te krijgen en omdat ik geen zin heb om weer het middelpunt te zijn van scheve blikken, gelach, ‘vieze flikker’-geschreeuw. De angst zit altijd in mijn lijf. ‘Homo’ roepen lijkt onschuldig, maar het herinnert me eraan dat ik altijd doelwit kan zijn – dat mensen me niet alleen zien als ‘die gast van TikTok’, maar vooral als ‘die homo’. Pride is ons favoriete feestje. Het is een groot cadeau om je op een boot geaccepteerd te voelen door duizenden mensen op de kade. Het is te gek voor woorden dat er een dag moet zijn speciaal voor queers. Liefde is zoiets moois; het is voor iedereen.”

‘ze ziet er masculien uit, dat voelt veiliger’

KIMBERLEY (30, rechts) is getrouwd met MICHELLE (27).

“Zelfs op een Pride-evenement hebben Michelle en ik nog nooit gezoend. In het begin waren we hier niet mee bezig, maar ik kan precies aanwijzen op welk punt we stopten met in het openbaar affectie tonen naar elkaar. Toen we drie jaar geleden terugliepen van Utrecht Pride, werden we bij het station lastiggevallen door een tienerjongen. Hij maakte vervelende opmerkingen, sissende geluiden en bleef naast ons lopen. Ik schrok daar erg van: het was nog licht en we hadden geen opvallende pakjes aan, hooguit wat glitter op ons gezicht. Om die er in de trein af te halen hadden we zelfs make-updoekjes meegenomen; dat we daaraan dachten, zegt genoeg over de ruimdenkendheid in onze maatschappij. Vóór Michelle heb ik nooit een relatie met een vrouw gehad. Het is bizar hoe anders mensen op straat op ons reageren dan op mijn ex en mij, toen reageerden mensen eigenlijk níet. Mijn vrouw ziet er vrij masculien uit. Als je ons van een afstandje ziet lopen, lijken we een heterokoppel. Vooral ’s avonds voelt dat soms veiliger, omdat we dan minder opvallen. Wij wonen in een burgerlijke gemeente, met veel minder diversiteit dan in een grote stad. We worden hier vaak onderzoekend aangekeken. Dat snap ik wel, we hoeven elkaar niet allemaal te begrijpen. Maar het zou heel fijn zijn als mensen stoppen met oordelen en we gewoon eens naar elkaar zouden gaan luisteren.”

‘na tien keer scheld ik terug’

MISHEL (28, links) woont samen met ILYAS (30).

“Laat maar even, denken Ilyas en ik regelmatig als we over straat lopen. Wanneer het laat is of we langs een groepje jongens komen bijvoorbeeld. Áls we elkaars hand al vasthebben, laten we die meteen los. Laatst nog werden we vanaf het station tot ons huis achtervolgd door een man die ons uitschold. Ik ben flamboyant en Ilyas heeft Midden-Oosterse roots. Die combinatie roept blijkbaar een sterke reactie op. Er is meermaals naar ons geroepen dat Allah ons op het juiste pad moet brengen. Ook ‘kankerhomo’ komt vaak voorbij. Na tien keer ben ik daar klaar mee en schreeuw ik terug. Dan staan de schelders vaak met hun bek vol tanden: dát verwachten ze niet. Ik wil van me kunnen afbijten, maar vind het tegelijkertijd eng. Soms denk ik: vroeg of laat gaat dat een keer mis. Ilyas en ik wonen tijdelijk in Hoorn, hiervoor in Amsterdam. Daar was het net zo erg. Het lijkt of mensen steeds meer geneigd zijn om hardop uit te spreken hoe zij ergens over denken. Het is nu veel erger dan in mijn beginjaren in Amsterdam, waar ik tien jaar geleden vanuit Brabant naartoe verhuisde. Toen ging ik in full drag naar feestjes. Als ik nu optreed als dragqueen, kleed ik me op locatie om. Voor zowel Ilyas als mij is het de eerste relatie. Ik had me erop voorbereid dat het lastig zou zijn, toch is het niet leuk dat we hier rekening mee moeten houden. Wie wij zijn is niet iets waar we ons slecht over horen te voelen.”

STYLING ASTRID SCHILDERS HAAR & MAKE-UP KATHINKA GERNANT ■