“Het was een warme zaterdagmiddag in de nazomer. Ik was met vriendinnen op pad geweest en zat op de fiets naar huis. Ik fietste mijn vertrouwde route en moest alleen nog een klein park door tussen twee flatgebouwen. Juist omdat ik die plek zo goed kende, was ik totaal niet alert. Bovendien was het pas tegen etenstijd en nog licht buiten. Ik ging er blind van uit dat ik veilig was. In het parkje fietste ik over het fietspad, in de verte zag ik een oudere man met een loslopend hondje. Ik minderde vaart om voorzichtig om ze heen te rijden en glimlachte zelfs nog vriendelijk. Op dat moment stapte hij voor mijn fiets en trok hard aan mijn kleding. Daarna begon hij op mijn hoofd en gezicht in te slaan. Ik werd totaal overvallen. In een waas ging er van alles door mijn hoofd. Wat gebeurt hier? Heb ik iets fout gedaan? Maar ook: ik moet mezelf beschermen. Ik wist niet waartoe hij in staat was. Dus sloeg ik terug, zo hard als ik kon. Ik weet dat hij meerdere dingen zei, maar in mijn paniek heb ik maar één ding goed gehoord en onthouden: ‘Jij bent hier nu, dus je hebt gewoon pech.’ Die woorden hebben nog lang door mijn hoofd gespookt.”

Ongemerkt beïnvloed

“Soms zie je types op straat waarbij je intuïtie meteen aangeeft dat je beter wat afstand kunt houden. Daar was hier geen sprake van. Deze man zag er zelfs heel netjes en verzorgd uit. Ik kan niet goed inschatten hoelang de aanval heeft geduurd, maar zeker een paar minuten. Uiteindelijk ben ik gaan gillen. We stonden op een beschut stukje, maar iemand moest me toch horen? Ik moest daar weg. Twee jonge jongens, een jaar of veertien, kwamen op mijn gegil af. Ze kwamen op een fatbike aangescheurd en trokken die man meteen van me af. Wegwezen, dacht ik. Ik ben op mijn fiets gestapt en ervandoor gegaan. Thuis belde ik de politie. Ik deed aangifte en ze hebben nog naar de man gezocht, maar hem niet gevonden. En toen? Niks. Ik wilde niet dat die gek mijn leven zou beïnvloeden. Dat was een soort koppigheid in mij. Bovendien, ik was er toch goed van afgekomen? Dus ik propte het voorval in een laatje in mijn hoofd, waar het niet in de weg zat. De knop ging om: ik moest door. Op maandag was ik weer op mijn werk. Alsof er niks was gebeurd. Mijn lichaam voelde beurs en mijn schouder deed pijn, maar ik had veel klappen kunnen afweren dus je zag niks aan mijn gezicht. Het viel niemand op en ik sprak er met geen woord meer over. Natuurlijk heeft het me ongemerkt toch beïnvloed. Ik heb die man nooit meer in de wijk gezien, maar ik was wel altijd alert. Elke keer als ik op de fiets stapte, dacht ik: oppassen. Het parkje waar het was gebeurd, heb ik daarna altijd gemeden. Ook hield ik me meer in. Ik zei niet meer iedereen gedag en ging niet meer zomaar praatjes aan met vreemden. Pas nu ik er vaker over praat, kom ik erachter dat ik het destijds écht met bijna niemand heb gedeeld. Ook mijn vriendinnen en familie hadden geen idee dat dit was gebeurd. Ik wilde er geen ding van maken of mensen ongerust maken.

‘De knop ging om: ik moest door. Op maandag was ik weer op mijn werk, alsof er niks was gebeurd’

Maar inmiddels zie ik ook in dat er een gevoel van schaamte bij zat. Gek hoe dat werkt, hè? Nu weet ik dat het juist goed is om erover te praten.”

‘Was ik te uitnodigend geweest? Lag het aan mij? Het antwoord is een keiharde ‘nee’’

Kwetsbaar

“Toen Lisa afgelopen augustus in Amsterdam werd vermoord, vloog dat laatje in mijn hoofd weer open. Dit soort dingen gebeurt te vaak.

Veel vrouwen hebben geluk, maar veel anderen niet. Het is zo oneerlijk. Lisa was ook maar gewoon een meisje op de fiets onderweg naar huis. Ik heb veel nagedacht over hoe kwetsbaar je bent als vrouw en over wat mij is overkomen. Het was namelijk niet mijn eerste nare incident met een man. Was ik bij die eerdere voorvallen dan te uitnodigend geweest? Lag het aan mij? Het antwoord is een keiharde ‘nee’. Het ligt niet aan ons. We hebben het recht ons veilig en vrij te bewegen. Ik vind het geweldig dat er nu steeds meer vrouwen opstaan en aandacht vragen voor onze veiligheid. Daarom wil ik mijn verhaal nu ook delen. Toch hoor je ook veel dat vrouwen voorzichtiger moeten zijn. Haarlak in je tas als een soort pepperspray, sleutelbos tussen je vingers, drie keer achteromkijken. Maar waarom moeten wij maatregelen nemen om ons veiliger te voelen? Je blijft gewoon met je tengels van vrouwen af, klaar.

Ik weet nog steeds niet wat mijn aanvaller bezielde. Wat wilde hij? Waarom ik? Op die vragen zal ik nooit antwoord krijgen. Wel voel ik: ik heb geluk gehad.”

Scan de QR-code of ga naar de site nachttegenseksueelgeweld.nl en schrijf je in. Laat je sponsoren en haal zo veel mogelijk geld op voor de strijd tegen seksueel geweld en straatintimidatie. Het geld dat je inzamelt, gaat naar het Safer Cities for Girls- programma van Plan International. ■