“Ik hoorde direct aan de stem van mijn broertje dat er iets was. Ik belde om te vragen of hij zin had om samen te eten. ‘Heb je gehoord over de twee mensen die zijn omgekomen bij een blikseminslag in het park vanmiddag?’ vroeg hij. ‘Een van die mensen is waarschijnlijk Eva.’ De woorden kwamen aan als een doffe, maar rake klap. ‘Hoezo is het waarschijnlijk Eva?’ zei ik verward. ‘Hoezo weet je dat niet zeker? Wat is dit voor vaag verhaal?’ De stem van mijn broertje aan de andere kant van de lijn bleef kalm. Daar zijn wij goed in binnen onze familie: kalm blijven voor de buitenwereld terwijl er vanbinnen een storm raast. ‘De recherche is nu hier, bij mama thuis. Een agent komt je ophalen.’ Ik hing op en barstte in huilen uit. Ik was alleen thuis in Amersfoort en totaal in paniek. Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. Ik probeerde mezelf tot rust te manen. Dit is niet waar, Judith, het is niet waar, het is niet Eef, het is niet zo. Ik bleef het herhalen. Ik sloot mezelf af en weigerde, zelfs toen ik in de politieauto stapte die voor mijn huis stopte, te geloven dat het om Eva ging.

Bij mijn moeder thuis was het ongemakkelijk stil. We zaten in de woonkamer voor ons uit te staren. Iedereen verzonken in z’n eigen gedachten en gevoelens. Het enige wat de stilte doorbrak, waren de telefoontjes vanuit het mortuarium. Ze probeerden het tweede slachtoffer te identificeren en belden de rechercheur die in onze woonkamer stond telkens met nieuwe aanwijzingen. Over de broek die het slachtoffer droeg, het vestje, de schoenen, de rugzak. Bij elke omschrijving deden wij er alles aan om te ontkennen dat die naar Eva zou kunnen verwijzen. ‘Nee, zulke schoenen heeft ze écht niet,’ zei ik vol overtuiging. ‘Zo’n vestje zou ze nooit dragen.’ Diep vanbinnen wisten we de waarheid, maar we wilden zo graag dat die niet waar was. Drie uur later kregen we uitsluitsel. Het was mijn zusje. Mijn soulmate. Mijn Eva.”

‘BIJ MIJN MOEDER THUIS WAS HET ONGEMAKKELIJK STIL. HET ENIGE WAT DIE STILTE DOORBRAK, WAREN DE TELEFOONTJES UIT HET MORTUARIUM’

Trotse zus

“Ik herinner het me nog heel goed: ik was acht jaar toen mijn vader mij midden in de nacht wakker maakte om te vertellen dat mijn zusje was geboren. Een zusje! Ik had al een broertje en hem vond ik vaak irritant, maar dit was een meisje. Dit zou heel anders zijn. In de slaapkamer waar mijn moeder zojuist was bevallen, keek ik Eva voor het eerst in de ogen. Ik was op slag verliefd en voelde direct een diepe connectie. Als trotse grote zus zeulde ik haar overal mee naartoe. Ze was een soort grote pop waar ik van alles mee kon doen. Vasthouden, flesjes geven, luiers verschonen; ik vond het fantastisch. Toen ik op de middelbare school zat en aan het puberen was, botsten we voor het eerst met elkaar. Ik had geen zin om met mijn kleine zusje te spelen. Ze was te jong. Ik was druk met vriendinnen van mijn eigen leeftijd. Toen Eva zelf naar de middelbare school ging, groeiden we weer naar elkaar toe.

Ondanks het grote leeftijdsverschil was onze band supersterk. Een soulmate-achtig gevoel. Qua uiterlijk leken we enorm op elkaar. We kregen regelmatig de vraag of we een tweeling waren. Dat vonden we hilarisch. ‘Ja, een tweeling met acht jaar leeftijdsverschil,’ zei Eva vaak gierend van de lach.

Toen ze zestien was, gingen onze ouders uit elkaar. We hadden die scheiding totaal niet zien aankomen. Eva vond het vreselijk. Ik was inmiddels uit huis en woonde samen met mijn toenmalige vriend. Mijn huis werd een soort toevluchtsoord voor haar. Na school kwam ze naar mij om huiswerk te maken, we aten vaak samen en deelden alles met elkaar. Ze sprak vaak over haar worsteling rond het vinden van haar pad in het leven. Ze voelde de sociale druk om na de middelbare school een opleiding te volgen, maar ze wist niet wat ze wilde. Ze bleef maar zoeken. Ondanks dat ze er veel over nadacht en sprak, genoot ze van haar leven. Ze was een echte feestvierder met ontzettend veel vrienden. Een avonturier met een grote hang naar vrijheid. Ik bewonderde haar enorm. Ze fladderde door het leven, terwijl ik al jaren vastzat in een relatie waarin ik niet gelukkig was. De moed om eruit te stappen, had ik niet. Eva moedigde mij altijd aan om voor mezelf te kiezen en naar mijn gevoel te luisteren. Zoals zij ook deed. Ik genoot van onze gesprekken. We vulden elkaar perfect aan.

Zij symboliseerde gevoel en ik verstand. Op een dag, na talloze gesprekken, wist Eva het opeens: ze zou gaan reizen. Ze had de film Eat, pray, love gezien en had besloten dat ze naar India zou gaan. Eindelijk vond ze een soort rust. Ze had een bestemming. Voor nu. Dat was voldoende. Op haar laatste verjaardag kreeg ze een backpack voor haar grote droom. Een backpack die India nooit heeft gehaald.”

‘Ik wilde dat haar afscheid de AFTERPARTY VAN HAAR LEVEN WERD. Dat lukte’

Enorme knal

“De bewuste dag, 6 mei 2015, zou gewoon een leuke, zorgeloze dag zijn. Normaal ging ik op woensdag altijd naar een vriendin in Harderwijk, maar deze keer kwam ze naar mij toe. Onderweg in de trein appte ze dat we het beste meteen ’s ochtends konden gaan wandelen, omdat het in de middag zou gaan regenen. Een goede keus, want later op de dag was het ontzettend raar weer: zon, regen, hagel en onweer wisselden elkaar af. Toen we ’s middags in de stad aan het struinen waren, hoorden we opeens een enorme knal. Zo hard, dat heel Amersfoort en omstreken het moet hebben gehoord. Een aantal seconden later volgden loeiende sirenes. ‘De bliksem zal wel ergens zijn ingeslagen,’ zei ik tegen mijn vriendin. We haalden onze schouders op en gingen door met shoppen. Aan het einde van de middag zette ik haar weer op de trein en ging terug naar huis. Het eerste wat ik deed, was mijn lege telefoon aan de oplader hangen. Toen ik hem aanzette, zag ik een berichtje van mijn vriendin: ‘Het is maar goed dat we ’s ochtends zijn gaan wandelen.

Er zijn twee mensen omgekomen bij een blikseminslag in een park in Amersfoort.’ Heftig, dacht ik, waarna ik het bericht weer naast me neerlegde. Ik was alleen thuis en had zin in gezelschap.

Dat was het moment waarop ik besloot mijn broer te bellen. Sinds dat telefoontje is mijn leven nooit meer hetzelfde geweest.”

‘ALS HET ONWEERT, VOEL IK ME MEER VERBONDEN MET HAAR DAN OOIT. IK VOEL DAT ZE NOG ALTIJD BIJ ME IS’

Onder de boom

“Nadat we de bevestiging kregen dat het om Eva ging, werden mijn moeder, broer en ik door de rechercheur naar het mortuarium gebracht. Vol ongeloof zaten we in de politieauto. Nog steeds geen tranen. We waren verdoofd. Pas toen ik Eva zag liggen, drong het tot me door. Daar lag ze. Mijn zusje. Ik brak. Er raasden zo veel gedachten door mijn hoofd. Zo veel verdriet door mijn lijf. Het was een soort roes. Ik herinner me dat ik vooral dankbaar was dat ze er redelijk ongeschonden uit was gekomen. We hadden inmiddels gehoord hoe de situatie was geweest. Eva had met haar vriendin Belle afgesproken om bij te kletsen in het park. Ze waren jeugdvriendinnen en hadden elkaar al een tijdje niet gezien. Ze werden verrast door het omslaande weer en schuilden onder een boom. Daar sloeg de bliksem in. De patholoog legde uit wat er gebeurt met een lichaam als het wordt geraakt door de bliksem. Er schieten tienduizenden volts door je lijf, waardoor je vanbinnen compleet verbrandt. Een man die aan het werk was in het park zag na de knal vuur bij een boom. Hij schrok zich wild toen hij dichterbij kwam en zag dat er twee meiden in brand stonden. Hij schakelde de hulpdiensten in en is zelf direct begonnen met blussen. De meiden waren op slag dood, maar dankzij zijn snelle handelen hebben wij Eva nog in redelijk goede staat kunnen zien. Ik was zo dankbaar dat ik haar gezicht nog kon zien. Dat ik nog afscheid van haar kon nemen.

In plaats van in te storten na het zien van Eva, schoot ik in een regelmodus, een soort adrenalinerush. Ik stelde een lijst op met zaken die geregeld moesten worden en ging aan de slag. Achteraf was dat een beschermingsmechanisme. Het was de enige manier om vorm te geven aan mijn verdriet. De eerste taak op mijn lijst was het bellen van mijn vader. Omdat we lange tijd niet zeker wisten dat het om Eva ging, wilden we wachten met hem bellen totdat we uitsluitsel hadden.”

Afscheidsrede

“Mijn vader verhuisde twee jaar na de scheiding naar Canada. Als kinderen voelden we ons in de steek gelaten en we hadden lange tijd weinig contact met hem. Op het moment van Eva’s dood was hij met zijn nieuwe vrouw op vakantie op Hawaii. Ik vertelde hem heel kalm wat er was gebeurd. Het enige wat hij kon uitbrengen was: ‘Wat erg voor je.’ Ik snapte het niet. Hoezo erg voor mij? Het is toch ook heel erg voor jou? Het is jouw dochter! We zijn toch samen in dit verdriet? Achteraf denk ik dat hij in shock was.

Hij is direct op het vliegtuig naar Nederland gestapt. Mijn moeder wilde ik zo veel mogelijk uit de wind houden. We zijn in onze familie sowieso niet goed in het delen van onze emoties, maar nu kon ik haar echt niet peilen. Ze uitte met haar woorden hoeveel pijn ze had, maar ik heb haar nooit zien huilen. Dat deed ze als ze alleen was. Dat deden we allemaal als we alleen waren. Overdag zat ik in de regelmodus, ’s ochtends en ’s avonds was ik in tranen. Steeds raapte ik mezelf bij elkaar. Ik wilde er wat moois van maken voor Eva. Ik wilde dat haar afscheid de afterparty van haar leven werd. Dat lukte. Ruim vijfhonderd mensen kwamen afscheid nemen van mijn zusje. Er was livemuziek, kleurrijke versiering en er werden mooie herinneringen opgehaald. Weer was ik die trotse grote zus. Mijn prachtige zusje had zo veel mensen aan zich weten te verbinden.

‘Ik ben op reis gegaan om EVA’S DROOM te verwezenlijken. Haar backpack moest en zou naar het buitenland’

Als achtjarige schreef ik de tekst voor haar geboorte-kaartje. 21 jaar later schreef ik de afscheidsrede voor haar begrafenis. Hartverscheurend. Mijn verdriet en pijn waren onbeschrijfelijk. Toch vond ik midden in die zee van verdriet een plek van rust. Eva had altijd gezegd dat ze niet oud zou worden. Sterker nog, ze was ervan overtuigd dat ze niet ouder zou worden dan 21. Ze heeft gelijk gekregen. En het is op zo’n bizarre manier gegaan, dat het geen toeval kan zijn. Water, lucht, vuur en aarde: de vier elementen zijn een verbinding aangegaan om Eva van ons weg te nemen. Die verbinding vond en vind ik bijzonder.

Het maakt het verdriet en gemis niet minder, maar dat stukje boosheid dat veel mensen voelen tijdens een rouwproces had ik niet. Hoe kon ik boos zijn op de natuur? De natuur bood mij ook troost. Lange tijd zat ik dagelijks bij de boom waar Eva is overleden en als het onweert, voel ik me meer verbonden met haar dan ooit. Ik heb het gevoel dat ze mij een stuk van haar kracht heeft gegeven. Alsof ze heeft gedacht: zus, doe er iets mee. En dat heb ik gedaan.

Een paar maanden na Eva’s overlijden durfde ik eindelijk een punt te zetten achter mijn relatie van negen jaar. Alsof Eva me de kracht schonk. Eindelijk kon ik uit de gevangenis stappen die ik voor mezelf had gecreëerd. Ik droomde er daarnaast al jaren van een opleiding te volgen waarmee ik zelfstandig therapeut kon worden, maar mijn partner zag er geen brood in. Ook op dit vlak durfde ik eindelijk naar mijn gevoel te luisteren. Een jaar na Eva’s dood rondde ik de opleiding af en begon ik voor mezelf. En ik ben op reis gegaan om Eva’s droom te verwezenlijken.

Haar backpack moest en zou naar het buitenland. Ik zag het niet zitten om in mijn eentje naar India te gaan, dus besloot ik een groepsreis te boeken naar Marokko. De reis veranderde mijn leven. Heel cliché, maar ik werd verliefd op de gids. Inmiddels zijn we verloofd. Onze droom is om een huisje in Marokko te bouwen en samen door Afrika te reizen. Heel Eat, pray, love, hè?

Soms kan ik zelf niet geloven hoe gelukkig ik nu ben. Eva zit in alles verweven. Zelfs de dood kon die verbinding tussen ons niet wegnemen. Ik had maar een paar woorden nodig en ze begreep precies wat ik voelde. Ze was meer dan een zusje. Meer dan een vriendin. We waren zielsverwanten.”

Gezin van drie

“Mijn vader is inmiddels overleden aan hartfalen. Zijn hart is gebroken door de dood van Eva, denken we. We zijn van een gezin van vijf naar een gezin van drie gegaan. Dat blijft ongrijpbaar. Onze emoties houden we nog steeds vooral voor onszelf. Op onze eigen manier hebben we de dood van Eva ieder een plekje gegeven.

Ik hoop dat mijn verhaal laat zien dat een heftige gebeurtenis niet de rest van je leven hoeft te definiëren. Dat je er ook kracht uit kunt halen. Ik ben de dingen gaan doen die ik altijd al wilde. Eva zei steeds: ‘Luisteren naar je gevoel brengt alleen goede dingen met zich mee. Als je gaat vechten tegen je gevoel, blijf je hangen of vastzitten in het leven.’ Ik hoop dat haar woorden mensen inspireren zoals ze mij hebben geïnspireerd. Eef, bedankt zusje. Door jou durf ik het leven aan te gaan. Ik zal je altijd vreselijk missen.” ■