Serena (35): ‘Het was in een afkickkliniek voor mijn drugsverslaving dat ik erachter kwam dat ik ook seksverslaafd was. Ik moest drie weken detoxen en in mijn kamer hing een camera om in de gaten te houden of alles goed met me ging. Toen besefte ik: shit, dan kan ik dus geen porno kijken of iemand op mijn kamer uitnodigen. Opeens drong tot me door dat ik ook seks-en pornoverslaafd was. Ik liep naar mijn begeleider om het te bespreken, maar hij werd zo rood als een tomaat en wimpelde me af. Ik schaamde me al dood en zijn ongemak maakte dat nog erger. Achteraf vond ik zijn reactie zo vreemd, want in de drugsscene is veel sprake van overmatige seks en porno.
Mijn seksverslaving uitte zich in het extreme. Als ik bij een man binnenstapte, deed ik meteen mijn jurkje uit omdat ik daar met maar één doel was: seks. Soms sprak ik op een dag met wat tijd ertussen met wel vijf mannen bij mij thuis af of in het huis van een gezamenlijke kennis. Regelmatig keken andere mannen lachend toe. Ook liet ik me in mijn gezicht slaan, bespugen of anderszins als object gebruiken. Ik had amper grenzen en zat soms dagenlang aan de drugs terwijl ik bijna non-stop seks had en porno keek. Mannen en jongens zagen mij puur als seksueel wezen, als lichaam. Dat straalde ik ook uit, want ik hoefde maar op straat te lopen en mannen keken al om. Ze pikten feilloos op dat ik op zoek naar seks was. Dat waren meestal vrouw-onvriendelijke mannen die in een getraumatiseerd, verslaafd meisje een makkelijk target zagen.’
Superonzeker en naïef
‘Mijn seksverslaving is ontstaan omdat ik zo rond mijn vijftiende misbruikt en verkracht ben door mijn eerste vriendje. Hij was wat ouder dan ik en woonde om de hoek van mijn school, daar heb ik hem denk ik ontmoet – door de drugs zijn niet alle herinneringen even scherp. Hij gaf mij het gevoel dat ik eindelijk gezien werd. In het begin was hij nog lief, maar na een paar weken werd hij gewelddadig als ik niet deed wat hij zei. In de weekenden moest ik gedwongen naakt achter de webcam zitten of seks met hem hebben terwijl zijn oom tegen betaling toekeek. Als ik dat niet deed, dan beet of kneep hij mij of sloeg me met mijn hoofd tegen de muur. In die tijd ben ik verslaafd geraakt aan drugs. Dat begon vanuit nieuwsgierigheid, maar al heel snel gebruikte ik het om mezelf te verdoven zodat ik niet meer meekreeg wat hij me aandeed. Thuis bij mijn moeder – mijn vader speelde geen rol – viel ik soms boven mijn eten in slaap. Ook zat ik onder de blauwe plekken. Mijn moeder vroeg weleens waar die vandaan kwamen, maar dan zei ik dat het door de wildwaterbaan kwam. We spraken in mijn familie ook nooit over gevoelens of andere belangrijke dingen, waardoor ik geen idee had wie ik was en ook geen eigen mening vormde. Mijn moeder was heel overbeschermend en angstig en hield mij het liefst binnen. Ik had daardoor geen idee hoe de wereld in elkaar zat. Als klein, verlegen, superonzeker en naïef meisje was ik een easy target op het schoolplein. Ik wist niet hoe ik voor mezelf op kon komen of hoe een gezonde relatie eruitzag. Daardoor was ik totaal niet weerbaar toen ik dat eerste vriendje tegenkwam.’
In 100.000 stukjes breken
‘Die relatie is geëindigd door een politie-inval. Ik was zestien en een week niet thuisgekomen en mijn moeder heeft toen de politie naar het huis van mijn vriendje gestuurd. Toen zij de zolderkamer in kwamen, zat ik zwaar verdoofd door de drugs achter de webcam. Hij deed nog snel zijn computer uit maar de politie zag de webcam en restjes speed. Aangifte doen, durfde ik niet dus in overleg met mijn moeder werd ik naar de crisisopvang gebracht. Die drie maanden daar brachten me rust en veiligheid, maar ik was ook angstig omdat ik nog niet goed begreep wat er allemaal gebeurd was. Eenmaal thuis ging het een tijdje goed, totdat steeds meer naar boven kwam wat me allemaal was overkomen. Ik ben helemaal ingestort en tot mijn 26ste keihard in de seks, porno en drugs gedoken. Ik had een compleet verknipte relatie met seks, ik wist niet beter dan dat het betekent dat je je laat gebruiken. Ik kickte op die extreme seks, het gaf me een gevoel van controle, nu gaf ik er immers wél mijn toestemming voor.
Daarnaast overtuigde ik mezelf er graag van dat ik door de seks gezien en geliefd werd. Boven alles gebruikte ik seks en porno om mijn trauma’s te verdoven, maar daarvoor was steeds meer en steeds extremere seks nodig. Zodra ik echter alleen was, brak ik vaak in honderdduizend stukjes. Ik voelde me zo vies en ongezien en was al mijn zelfrespect kwijt. Ik schaamde me en voelde me schuldig omdat ik de seks zelf gewild had – al is dat natuurlijk niet echt zo bij een verslaving. Door al die seks raakte ik nog meer kwijt wie ik zelf was. Al die mannen zagen mij als lustobject, terwijl ik dat diep vanbinnen helemaal niet wilde. Ik was in constante strijd met mezelf.’
Heel soms ging het door me heen: gaan al die seks en drugs niet heel ver?
Niemand deed iets
‘De meeste mensen hadden geen idee wat er gaande was, want ik zette een masker op en was altijd de vrolijke Serena. Alleen mijn beste vriend, die gay is, wist hoe mijn leven er echt uitzag. Maar hij zag het net als ik als iets wat bij mij hoorde en zag de ernst van de situatie niet volledig in. Sommige mensen moeten iets gemerkt hebben, maar niemand greep in. Ook school niet, terwijl ze wisten dat ik aan de drugs zat. Als tiener heb ik nog een rits aan hulpverleners gezien, maar ik beweerde met droge ogen dat ik geen drugs gebruikte – en niemand vroeg door. De hulpverlening heeft me juist beschadigd toen tegen me werd gezegd dat ik zo’n complexe vorm van PTSS had dat ik nooit meer mee zou kunnen draaien in de maatschappij en een Wajong-uitkering kreeg. Ik omarmde dit negatieve beeld volledig en ging er helemaal naar leven. Soms was ik dagenlang wakker van de speed en GHB en had ik seks totdat ik er bijna bij neerviel. Ik geloofde immers niet dat ik nog een toekomst had. Alleen als mijn moeder langskwam – sinds mijn twintigste woonde ik op mezelf – stopte ik even met harddrugs. Ik probeerde soms ook met de seks te stoppen, maar ik viel er altijd weer in terug. Dan had ik een paar dagen geen seks, maar keek ik weer non-stop porno of ging ik heel veel blowen. Ik kon mijn gevoelens, emoties en trauma’s gewoon niet in mijn eentje handelen, ik kreeg er enorme paniekaanvallen van. Heel soms ging het door me heen: gaan al die seks en drugs niet heel ver? Maar dan dacht ik: dit is blijkbaar wie ik ben. Rond mijn achttiende ben ik ook in de prostitutie beland. Die wereld is echt heel heftig, mannen deelden soms heel duistere gedachten en fantasieën. Ik denk dat de meeste mensen geen weet hebben van wat er in Nederland allemaal voor vreselijke dingen gebeuren. Laat ik het zo zeggen: ik heb geluk dat ik nog leef.’
Ik heb hulp nodig
‘Zo rond mijn 26ste zag ik in dat ik hulp nodig had. Ik was weer in een toxische relatie beland en zat ook nog steeds stevig aan de drugs. In die tijd sprak ik een vriendin die vertelde dat ze afgekickt was omdat ze een ontmoeting met God had gehad. Ik dacht: ga toch weg, als er een god bestaat, waarom heb ik dan zoveel ellende? Maar ze bleef me berichtjes over God sturen. Op een dag voelde ik heel sterk: als ik zo doorga, dan ga ik dood, ik kan niet meer. Ik ging op de wc zitten en dacht: ik ga deze god maar eens uitdagen. Ik heb het uitgeschreeuwd: geef me een teken. Op dat moment voelde ik een heel warme, intense energie en een veiligheid die ik nog nooit in mijn leven had ervaren. Ik heb wel drie kwartier keihard huilend op de wc gezeten, eindelijk kon ik alles laten gaan. Maar toen ik de wc uitstapte, zat ik weer in mijn overlevingsstand en nam ik weer GHB. Diezelfde week begon ik zwart aan een bijbaantje bij een benzinestation toen een oudere collega naar me toe kwam. Hij zei: ‘Meisje, God vertelt mij dat het je dood wordt als je zo doorgaat. Hij reikt zijn hand naar je uit, pak je zijn hand aan?’ Daar, midden in het benzinestation, deed ik met die man het gebed van vergeving. Meteen daarna heb ik actie ondernomen en de crisisdienst gebeld en ben ik in een afkickkliniek beland.’
Als ik heel veel spanning, stress of verdriet heb, kijk ik soms weer even porno om te ontladen
Keihard afkicken
‘Vanaf het moment dat ik uit die afkickkliniek stapte, heeft mijn leven een andere wending genomen. Al heeft het nog jaren geduurd voordat ik weer kon functioneren zonder drugs en seks en weer deel ging uitmaken van de maatschappij. Ik was bijvoorbeeld zo mensenschuw dat ik niet eens wist hoe je een praatje moest maken. In die tijd heb ik een christelijke man ontmoet bij wie ik uiteindelijk ben ingetrokken. Hij kon met mijn verslaving omgaan omdat hij zelf ook veel had meegemaakt. De veiligheid en stabiliteit die hij bood, zijn echt mijn redding geweest. Ik was zo angstig en paranoïde. Eerst hadden we nog wel seks, maar toen we ons verloofd hadden, besloten we geen seks voor het huwelijk meer te hebben. Het bleek nog zwaarder om van mijn seksverslaving af te komen dan van mijn drugsverslaving. Ik miste de ontlading van het klaarkomen en het gevoel gezien te worden zó erg dat ik het nachtenlang heb uitgeschreeuwd. Ook masturberen deed ik vanwege mijn geloof niet meer. Het is een hel geweest om mijn trauma’s op te ruimen, maar ik heb het gedaan. Ik ben cold turkey afgekickt. Door naar binnen te keren en in stilte alleen te zijn, heb ik al mijn onderliggende trauma’s, emoties en herinneringen beetje bij beetje naar boven laten komen. Soms moest ik het letterlijk uitkotsen, dan weer schreeuwde ik het uit of huilde of schudde ik; het moest mijn lichaam uit. Ik heb daarnaast keihard gewerkt om mijn eigenwaarde en zelfvertrouwen terug te krijgen. Ook heb ik van mijn toenmalige man geleerd wat seks écht inhoudt: samenzijn, connectie, elkaar liefhebben. Het was een heel langdurig en ingewikkeld proces, maar als ik nu aan seks en intimiteit denk, dan word ik heel gelukkig. Ik ben niet heilig, maar mijn lichaam is dat inmiddels wel: ik geloof dat er een liefdevolle connectie moet zijn voordat je dat met iemand deelt. Wel is het zo dat als ik heel veel spanning, stress of verdriet heb, ik soms weer even porno kijk om te ontladen. Maar daarna denk ik vaak: waarom heb ik dit ook alweer gedaan? Het is veel fijner om vanuit zelfliefde intiem te zijn met jezelf.’
Vrouw met een missie
‘Het heeft heel veel toewijding gevraagd om de vrouw te worden die ik nu ben. Ik ben heel trots op haar. Ik voel geen schaamte meer en dat is wat ik wilde bereiken. Seksverslaving is een taboe en al helemaal als het een vrouw betreft. Zoveel vrouwen met een seksverslaving – en mannen trouwens ook – leven in schaamte en blijven daardoor zwijgen. Ik wil een stem zijn voor die vrouwen die in stilte lijden. Ook zodat mensen begrijpen dat er bijna altijd iets achter zit als een vrouw heel ver gaat tijdens de seks of met extreem veel mannen naar bed gaat. Ik hoop dat ik mannen kan laten nadenken voordat ze met zo’n meisje of vrouw naar bed gaan. Dat ze vragen: ‘Hé meisje, waarom doe je dit?’ Daarbij is het belangrijk dat we niet veroordeeld worden als we eindelijk open zijn, want we veroordelen onszelf al genoeg. We hebben die veiligheid bij iemand nodig. Vier jaar geleden besloot ik de schaamte volledig te doorbreken en ben ik met mijn seksverslaving out in the open getreden bij een programma van de EO. Vanaf toen viel er zoveel van mijn schouders af: de schaamte verdween, net als de zelfveroordeling en angst voor de veroordeling van anderen. Iedereen reageerde alleen maar vol liefde en met respect. Toen pas wist mijn moeder wat er allemaal gebeurd is. Ik merkte dat zij zich schuldig voelde, maar ze kan daar tot op de dag van vandaag niet met mij over praten. Dat is oké, ik heb dat geaccepteerd. Ook de mannen die mij misbruikt hebben, heb ik vergeven; zij zijn vaak zelf getraumatiseerd en doen daarom wat ze doen. Op Facebook heb ik wel heel wat nare reacties voorbij zien komen op een artikel dat ik had geschreven over mijn seksverslaving, maar dat geeft me alleen maar extra drive om die veroordeling nog meer te verbreken.’
De schaamte voorbij
‘Het zijn nu vooral andere mensen die zich generen als ik vertel dat ik in de prostitutie zat en verkracht ben. Maar ik voel heel sterk dat dat veel meer zegt over hun relatie met schaamte dan over mij. Het boeit me echt niet meer wat onbekenden van me vinden. Wel was ik van slag toen iemand met wie ik al wat langer datete uiteindelijk toch niet met mijn verleden kon dealen. Toen dacht ik echt: wow, ik heb jarenlang keihard gewerkt om van die labels af te komen. Ik voelde me weer heel even als de oude Serena die werd aangekeken van: slet.
Hoe zwaar het ook is geweest, ik ben dankbaar voor alle ellende die ik heb meegemaakt. Zonder mijn verleden kon ik nu niet in mijn eigen praktijk met zoveel liefde en passie mensen begeleiden die door seksuele trauma’s of seksverslaving heengaan. We kunnen allemaal elke dag de keuze maken om te veranderen en iets aan ons trauma te doen. Ik help mijn cliënten naar die diepere lagen, naar de kern waar de seksverslaving vandaan komt. Ze vinden het fijn dat ik ervaringsprofessional ben, want daardoor weten ze dat ze alles kunnen delen en ik ze niet veroordeel. Schaamte, zelfveroordeling of schuld: ik geloof er ook gewoon niet meer in. Ik zal tot mijn laatste adem over mijn seksverslaving blijven praten.’
fotografie Dario & Misja, styling Neda Farzanyar, haar en make-up Selke Stojancic, productie Megan Geubbelmans, blazer Blaze Amsterdam, top Luisa Cerano, shorts & Other Stories, sieraden Sif Jakobs, panty Oroblu ■