Precies op tijd wandelt Glenda ‘Glennis Grace’ Batta het restaurant binnen. Met haar oversized hoodie, sneakers, prachtig gestylede haar en vrolijke glimlach komt ze zelfverzekerd over. En dat is geen pose. De zon schijnt weer in haar leven nadat ze in 2022 samen met haar zoon en een vriend van hem werd gearresteerd na een incident in een Jumbo-supermarkt. Ze kreeg een taakstraf voor openlijke geweldpleging, wat haar carrière tot onmiddellijke stilstand bracht: Glennis werd gecanceld. Daarover later meer, hoewel ze liever vooruitkijkt. Met reden, want ze kan inmiddels weer doen wat ze het liefste doet – zingen –, ze heeft haar Grote Liefde gevonden én ze speelt een rol in Sleepers. Vooral dat laatste is opmerkelijk, omdat Glennis’ enige acteerervaring dateert uit 2001: een gastrolletje in de film Costa!. Dus keek ze er zelf ook van op toen medebedenker en hoofdrolspeler Robert de Hoog haar vroeg om auditie te doen voor de misdaadserie: ‘Het is altijd een ambitie van mij geweest om te acteren, maar toen Robert me vroeg, dacht ik: er zijn zoveel goede acteurs en actrices in Nederland, dus waarom ik? Natuurlijk, ik heb een musicalachtergrond, ik weet wat het is om in de schijnwerpers te staan, maar toch… Misschien is het omdat ik tegenwoordig een bad girl-imago heb?’

Je hebt het hem niet gevraagd?

‘Jawel. Hij zei dat hij me al een tijdje volgde, zag hoe ik op het podium stond en dat dat ook een soort acteren is. Hij had gelijk, want Glennis Grace is echt iemand anders dan Glenda Batta. Als Glenda moet je mij niet vragen om voor een groep mensen te spreken, maar als Glennis denk ik: let’s go. Het klinkt misschien zweverig, maar het is echt zo: als ik het podium op stap, word ik Glennis. Ik denk dat dat alter ego mijn manier is om te dealen met mijn podiumangst.’

Hoe ga je dan naar zo’n auditie?

‘Ik was die dag heel ziek. Ik heb een heftige vorm van bloedarmoede en juist toen was het op z’n ergst. Ik was dus heel zwak en kwam doodmoe en bezweet binnen. Tegelijkertijd voelde ik aan alles dat niemand die rol van mij ging afpakken. Ik vond het nog steeds doodeng, maar gelukkig was iedereen heel lief. Ik voelde me omarmd. Vooral het improviseren vond ik tof, pas toen kon ik alles loslaten. Na afloop keek Robert me aan met een blik die ik niet kon lezen. Wel? Niet? Toch was ik zelf helemaal overtuigd dat ik de rol had. En dat bleek een paar weken later ook zo te zijn.’

Einde zangcarrière?

‘Nee, zeker niet, ik blijf altijd zingen en als er straks toch een grote rol komt, kan ik het prima combineren.’

Je bent al sinds je negende met muziek bezig. Hoe kijk jij terug op je carrière?

‘Het was veel… Van de Soundmixshow via het Unicef Gala for Kids naar het Eurovisiesongfestival, de prijzen die ik won, de hits die ik had, maar ook die momenten dat alles ophield, dat er letterlijk niks meer gebeurde.’

Waar lag dat aan?

‘Ik was zestien toen ik de Soundmixshow won en ging vervolgens alle discotheken van Nederland af. Roofbouw was het, zozeer dat ik op een gegeven moment gewoon niet meer kon. En door die overvolle agenda moest ik steeds vaker nee verkopen, waar vervolgens veel over werd gesproken en geschreven. Zoiets helpt niet mee. Hoge bomen vangen veel wind, daar zal het mee te maken hebben. De duivel loopt altijd met je mee als je bekend bent, zo zie ik het. En als je dan op het verkeerde moment de verkeerde mensen naast je hebt, kan zo’n carrière een flinke struggle zijn, pak je soms precies het verkeerde pad. Maar ik heb zelf ook fouten gemaakt, verkeerde keuzes. Zoals de breuk met Jitze de Raaff, mijn toenmalige manager. Een jaar of vijftien geleden was hij de man die écht een plan met mij had en we hebben samen heel hard gewerkt om dat plan te verwezenlijken. We voelden allebei dat er iets te gebeuren stond. Vervolgens zong ik in 2011 Afscheid van Volumia! in Beste zangers en dat werd een nummer 1-hit. Dat was het liedje dat mijn leven volledig op z’n kop zette. Ineens waren er aanvragen, boekingen, interviews… Geweldig, maar ik miste het gevoel van Jitze en ik samen tegen de rest van de wereld. En er waren een paar momenten dat ik hem hard nodig had en hij er voor mijn gevoel niet voor me was. Dus zijn we uit elkaar gegaan en dat was, denk ik nu, misschien iets te kort door de bocht.’

Een hoogtepunt in haar carrière was Glennis’ deelname aan America’s Got Talent. Voor het oog van miljoenen Amerikanen bereikte de zangeres in 2018 een van de tien finaleplaatsen in het tv-programma. Ze won niet, maar kreeg meerdere keren staande ovaties – niet alleen van het publiek, ook van juryleden Simon Cowell en Mel B – en de Nederlandse media struikelden over elkaar heen om te roepen dat een Amerikaanse carrière nu toch echt in het verschiet lag. Dat gebeurde niet, niet in de laatste plaats omdat Glennis daar zelf geen zin in had: ‘Er waren gedurende mijn carrière altijd mensen die riepen dat ik naar Amerika moest gaan, maar ik vond altijd wel een reden om het niet te doen. Mijn moeder die zei dat ze me dan nooit meer zou zien, bijvoorbeeld. Dat trok ik me toch aan. En ik werd zwanger op mijn 26ste, ook een geldige reden om niet te gaan. Sowieso had ik nooit echt het lef om het vliegtuig te pakken en alles achter te laten.’

Niks voor jou, dat bangige.

‘Toch ben ik echt geen held, hoor. Ik ben verlegen en ik vind veel dingen al snel te spannend. Diep vanbinnen ben ik een nuchtere tatta.’

Waarom besloot je in 2018 wél te gaan?

‘Ik had Whitney Houstons Run To You gezongen bij de Ladies Of Soul en dat ging viral doordat Nicki Minaj het had opgepikt. Toen werd ik gevraagd voor America’s Got Talent. Ik heb lang getwijfeld, want mijn zoon was net elf, ging naar de middelbare school, maar ik heb het hem gevraagd en hij was heel duidelijk: ‘Mam, dit moet je doen.’ Dus ging ik.’

Ik durf mezelf weer aan te kijken in de spiegel

Had je er meer uit kunnen halen?

‘Ik zag de noodzaak niet. Het ging toch lekker hier? Ik heb daar een keer opgetreden met BeBe Winans, een legendarische zanger die met onder anderen Aretha Franklin en Whitney Houston heeft gewerkt. BeBe heeft me mooie verhalen verteld, maar zei ook dat ik ontzettend moest oppassen als ik verder wilde in de Amerikaanse showbizz. Dat er altijd mensen zijn die iets van je willen. Hij zei het letterlijk: ‘Pas op, Glen, want they’re gonna fuck you up.’ Ik vond dat een enge gedachte, zeker als hij komt van iemand die Whitney van dichtbij heeft meegemaakt, heeft gezien hoe haar leven is verwoest. Dus ik ben gewoon teruggegaan. Ik dacht: laat mij maar lekker schuiven.’

Veerkracht, dat vind ik een passend woord voor jouw carrière.

‘Dat krijg ik wel vaker te horen en ik denk dat het klopt: ik val, sta op, ga door. Zo ben ik ook opgevoed. Niet gek als je weet dat mijn moeder in haar eentje vier kinderen heeft opgevoed en daarbuiten ook nog voor andere mensen zorgde. Zij moest het ook allemaal alleen doen. Die veerkracht heb ik van haar. En die heeft me ook grotendeels door de periode dat ik gecanceld was gesleept.’

Hoe voelt dat, gecanceld worden?

‘In 2018 was het hele land in rep en roer vanwege America’s Got Talent, nu gebeurde hetzelfde vanwege een heel andere reden. Daarom hou ik die twee uitersten heel dicht bij me: de top en de bodem. Het allerergste was dat ik niet meer kon zingen, dat ik niet meer gevraagd werd. Het is mijn uitlaatklep, ik móét zingen – dat maakt me rustig. Als je dat drie jaar lang niet meer kan doen, ga je toch een beetje dood vanbinnen. Natuurlijk wist ik wel dat ik ooit weer zou gaan zingen – desnoods in de kroeg of in mijn eentje, midden op de Dam –, maar vooral die mediagekte eromheen maakte het moeilijk. Al die mensen die een mening over je hebben, al die items in talkshows, het blééf maar doorgaan. Elke keer als ik dacht dat het wat rustiger werd, kwam het wéér terug. Er was een moment dat ik letterlijk gek werd, dat ik dacht: als ik morgen niet wakker word, is het goed.’

Heb je dat serieus gedacht?

‘Een blauwe maandag, ja, het spookte door mijn hoofd. Dat was mijn dieptepunt.’

Wat heb je gedaan?

‘Ik heb mijn moeder gebeld en haar gevraagd of ze meteen kon komen. Ik heb gezegd dat ik het niet meer trok, dat ik bang was voor wat ik op dat moment voelde, de gedachten die bij me bovenkwamen. Ze is meteen gekomen, net als een groepje goede vrienden. Door hen kwam ik langzaam weer bij zinnen.’

Ben je veel vrienden kwijtgeraakt?

‘Helaas wel. Je komt er in zo’n situatie al snel achter wie je echte vrienden zijn. Glen Faria is er eentje, hij is mijn main person geweest in die tijd. Glen stond meteen voor de deur op de avond dat ik uit de cel kwam. Het blijft nog steeds heel gek om dat te zeggen. Hij is de hele avond bij me geweest, heeft geluisterd. Dan breek je, van zoveel liefde. Hij is echt mijn broer. Inmiddels heb ik sommige mensen die me hebben laten zitten weer benaderd. ‘Joh, laten we een keertje praten.’ Omdat ik er niet van hou om met dat nare gevoel rond te lopen. Zij zullen hun redenen hebben gehad om te doen wat ze hebben gedaan, so be it. Ik kan mensen vrij goed vergeven. Al zeg ik je eerlijk dat ik dat niet bij iedereen kan.’

Bij wie niet?

‘Dat zeg ik niet – ook omdat ik ze wil sparen.’

Waren er dagen dat je je niet meer durfde te vertonen op straat?

‘Zeker. Ik ben heel lang niet buiten geweest.’

Hoe boog je dat om?

‘Mede dankzij die vrienden. Zij belden me op een gegeven moment op: ‘We gaan uit, Glen, trek iets leuks aan.’ Ik wilde niet, maar ze zijn naar mijn huis gekomen en bleven net zo lang tot ik meeging. Ik had vervolgens de avond van mijn leven. Niemand sprak me aan en als ze dat al deden, was het om te zeggen hoeveel respect ze voor me hadden. Dat ik er weer was, dat ik er nog stond. Ik had verwacht dat mensen naar zouden doen, maar het omgekeerde gebeurde.’

Het allerergste was dat ik niet meer kon zingen, dat ik niet meer gevraagd werd

Heb je in die slechte periode helemaal niet opgetreden?

‘Er waren wat privé-en personeelsfeestjes, dat soort dingen. Ik was zó bang, maar ik ging, want die kachel moest wel blijven roken. De eerste keer was in eerste instantie vreselijk. ‘Dames en heren, hier is Glennis Grace!’ En dat er dan drie mensen plichtmatig klappen. Ik ben met mijn ogen dicht gaan zingen. Maar het mooie is dat er dan toch iets in me omhoog komt… Dat ik denk: kom maar op, ik ga dit gewoon doen. En ik kan zingen, dat helpt. Uiteindelijk pak ik ze in met mijn stem. Dat is iets wat ik heb geleerd van deze periode. Hiervoor dacht ik dat ik wel leuk kon zingen, maar er zijn veel meer mensen die dat kunnen, dus no big deal. Maar ik heb nu aan den lijve ondervonden wat ik met mijn stem teweeg kan brengen, hoe ik de stemming om kan buigen. Ik kan mensen raken, zelfs als ze heel boos op me zijn.’

Heeft die periode je veranderd?

‘Absoluut. Ik ben niet gelovig opgevoed, maar ik geloof wel in iets. Daarom draag ik altijd een ketting met een kruisje. En het is niet zo dat ik in die tijd elke avond op m’n knieën naast mijn bed zat te bidden, maar ik vroeg wel steun aan een hogere macht. Dat hielp me, ik had dat nodig. Want als ik in de spiegel keek, zag ik iemand die ik niet meer herkende. Mijn ogen stonden raar, ik was een schim van mezelf. Ik kreeg ook lichamelijke klachten. Op een dag, anderhalf jaar na het incident, kon ik gewoon mijn bed niet meer uitkomen. De pijn was niet normaal. Ik ben een sporter, ik leef gezond, ik begreep niet wat de fok er aan de hand was. Achteraf bleek dat mijn hele zenuwstelsel was aangetast, puur van de stress. Want mensen zagen misschien niet aan me dat ik stress had, dachten misschien dat het me allemaal niet zo boeide, omdat ik dat redelijk goed kon verbergen, maar mijn lichaam reageerde daar natuurlijk wel op. Die dag was een keerpunt. Ik heb maandenlang fysiotherapie gehad, pas daarna kon het herstel beginnen. Elke dag keihard sporten, goed eten, praten met een coach: zo kwam ik langzaam weer op de been. Weet je, ik verdien niet de schoonheidsprijs, ik kruip zeker niet in de slachtofferrol, maar dit heb ik gewoon niet verdiend. Ik weet dat het niet handig is om dit soort dingen te zeggen, maar drie jaar is gewoon te lang. Dit was té heftig.’

Heeft het je voorzichtiger gemaakt in wat je doet en zegt?

‘Ja. Ik had altijd een grote bek, ik zei wat ik dacht en dat vonden mensen leuk of helemaal niks. Ik vind nog steeds veel, maar ik hou het nu binnen.’

Kost dat moeite?

‘Niet echt. Ik krijg weleens van die Facebook-herinneringen en vraag me soms echt af of ik dat nou echt gezegd heb. Glenda, kom op, dit kán toch niet. Het zal ermee te maken hebben dat ik op mijn vijftiende in een wereld werd gegooid die ik niet kende. Ik had geen idee hoe ik daarmee moest omgaan, maar intussen vond iedereen iets van mij en ik ging daar dwars tegenin. Ik was heel lang dat brutale kind uit de Jordaan. Dat is nu anders. Ik ben relaxter geworden, ik reageer anders op vragen, ben opener. Niet omdat het moet of omdat het handig is, maar omdat ik het zo voel. Ik forceer het ook niet, het gaat vanzelf.’

En je hebt ook nog een nieuwe vriend.

‘Ja, Eddy! Ik wilde flink aan de bak voor Sleepers, dus ik besloot te gaan kickboksen. Na wat googelen zag ik een sportschool waarvan ik dacht: dat ziet er goed uit, en niet alleen hun filmpjes, ook die ene boksleraar. De eerste keer dat ik hem zag… het klikte gewoon, voelde meteen als thuiskomen. Vervolgens hebben we nog een halfjaar om elkaar heen gedraaid, maar uiteindelijk heeft hij me een keer gezoend. En hij is nooit meer weggegaan. Ik ben mensen vrij snel zat, maar elke dag als Eddy thuiskomt, denk ik: ja! Hij staat positief in het leven, hij heeft ambitie, hij haalt het beste in mij naar boven en ik voel me geborgen bij hem. Hij heeft alles wat ontbrak bij andere mannen.’

Ik las dat jullie samen graag nog een kind zouden willen.

‘Ach ja, waar begin ik aan, hè? Maar het kan – Jasmine Sendar was ook 47 toen ze beviel.’

Ergens ben ik ook dankbaar dat dat Jumbo-ding is gebeurd

Dus je bent inmiddels zwanger?

Lachend: ‘Nee, maar die wens is best groot. Eddy wilde nooit kinderen, maar sinds wij samen zijn, is dat veranderd. Als hij een kind wil, zegt hij, wil hij dat alleen met mij. Zeg dan maar eens nee. Dus als het gebeurt, gebeurt het. Natuurlijk vraag ik me weleens af of ik dat allemaal weer aan moet gaan, maar ik vond het met mijn zoon Anthony destijds ook zó leuk. We waren zo één, we deden het helemaal samen. Zijn vader en ik zijn uit elkaar gegaan toen Anthony nog heel jong was. Om zoiets nog eens mee te maken mét een partner, met iemand van wie ik zeker weet dat we samen doorgaan tot we niet meer kunnen… dat lijkt me geweldig.’

Glennis Grace is gelukkig.

‘Ja, misschien wel voor het eerst in mijn leven. Ergens vind ik dat ook eng, omdat ik het niet gewend ben. Het gaat nu goed, maar wanneer houdt dat weer op? Wanneer gaat hij bij me weg? Gelukkig ben ik inmiddels iets ouder en wijzer, weet ik dat ik niet meteen om me heen moet schoppen als ik onzeker ben over iets, dat ik rustig moet blijven en leer accepteren dat dit óók kan: gewoon gelukkig zijn.’

Je bent volwassen geworden.

‘Zo voelt het in ieder geval wel. Ik durf mezelf weer aan te kijken in de spiegel. Dat heb ik heel lang niet gekund. Dus ergens ben ik ook dankbaar dat dat Jumbo-ding is gebeurd, hoe gek dat ook klinkt. Ik heb een levensles gekregen en die had ik nodig. Ik moest letterlijk tot stilstand komen om erachter te komen wie ik nou werkelijk ben. Ik moest back to reality en dat heeft gewerkt. Ik ga weer naar verjaardagen, kan rustig op de bank zitten, maak tijd voor mijn kind, voor Eddy, voor mijn vrienden en familie. Ik kan weer ademhalen.’

Glenda ‘Glennis Grace’ Batta (47) is zangeres en – sinds kort – actrice. Ze won op haar zestiende al Henny Huismans Soundmixshow en sleepte daarmee een platencontract in de wacht. Ze scoorde hits als Afscheid en Wil je niet nog 1 nacht, schopte het tot de finale van America’s Got Talent, toerde lange tijd door Nederland en België met haar Whitney Houston-tribute en speelt momenteel een rol in de Videoland-serie Sleepers. Glenda woont met vriend Eddy en zoon Anthony in Amsterdam.

productie June Peters, assistent productie Giulia Steinhart, assisstent styling Lieve Wiltink, met dank aan Studio Superstom ■